# سفر کوانتومی وال تنها - **نویسنده:** سیدایمان سرورپور - **ناشر:** ایجاز - **سالِ این چاپ:** ۱۴۰۴ - **تعداد صفحه:** ۱۶۶ - **شابک:** 9786227313963 - **موضوع:** داستان و رمان فارسی در ابریشمک ۲ کتاب‌خوان این کتاب را روی قفسه‌شان گذاشته‌اند و ۲ نفر به آن امتیاز داده‌اند؛ میانگین ۱۰٫۰ از ۱۰. ## خلاصه (از ناشر) من عادت کرده بودم به اینکه دیگران بی تفاوت از کنارم رد بشن، عادت کرده بودم به تنهایی، به اینکه کسی صدامو نشنوه. من عادت کرده بودم گوشه‌ای مثل گل و لای کف اقیانوس بی حرکت باشم و کاری انجام ندم اما تا اون روز فکر می‌کردم حداقل باعث آزار کسی نبودم؛ اما وقتی این جمله رو از یکی از عزیزترین وال‌های زندگی‌ام شنیدم، فهمیدم همین بودن هم آزاردهنده شده چون من هیچ وقت مثل همه نبودم. وال ها با صداست که همدیگه رو پیدا می کنن ولی من به یه وال غیر عادی بودم؛ یک وال گنده، گنده‌تر از همه وال ها و البته لال، یعنی می‌گفتن که لالم. ## دیباچه: معرفیِ کتاب به قلمِ خواننده‌اش روایت والی که برای پیدا کردن صداش‌میره ولی تو این سفر خودش رو پیدا میکنه داستان زندگی یک وال تنهاست که در پی‌ رویایی میره و تو این سفر با ترسهاش و رنج هاش، و کمبودهاش مواجه میشه و در نهایت بعداز سالها سفر به خودش برمیگرده.خودش رو پیدا میکنه و میبینه مقصدی که بهش میرسه مهم نیست مهم آدمیه که تو این مسیر بهش تبدیل میشه بخش های کتاب بهشت تاریک آغاز پنگوئن ها خرچنگ ها قلمرو کوسه ها خودکشی ماهی پرنده شهر وال تنها هیچ کجا هشت پا و عروس های دریایی آسمون، ماه، خونه آب های گرمسیری اگر خودشنایی رو با داستان های ساده و روان دوست داری بنظرم‌انتخاب خوبی برای مطالعه هست. نوشته‌ی سعیده ## نظرِ کتاب‌خوان‌ها - **سعیده** (امتیاز ۱۰ از ۱۰): بنظرم کتاب باارزشی هست برای خوندن و تامل کردن. بعضی جمله ها خیلی عمیق تر از یه جمله ساده توی یه داستان هستن و منو میبرن به عمق خاطرات و تصمیمات زندگیم. ## جمله‌هایی از کتاب (به انتخابِ خواننده‌ها) > اما انگار بودنت هرجا یه زمانی دارد و زمان بودنِ من،رو به پایان بود. > خیلی ها پیدا می شن اما دوباره در حرکت عقزبه های ساعت گم میشن.مراقب چیزی که پیدا کردی باش. > برو و به سفرت ادامه بده و بدون که در مسیر بودن مهمتر از خود مقصده > هیچ دیداری تصادفی نیست، و هیچ‌آشنایی ای همیشگی نیست. > در حقیقت هرگز نه دیر بوده و نه زود چرا که تنها حقیقت جهان همین لحظه است؛ اینجا و اکنون. > زمان چیزی بیشتر از یک توهم نیست و ما با توهم دیر شدن یا زود بودن،‌ زندگی کردن رو فراموش کردیم. > شاید سخت اما روزی به این می رسی که باید یا همه چیز در صلح باشی و از هیچ چیز توقع نداشته باشی، این نقطه جایی برای آرامشه که هرکس فقط خودش می تونه بهش برسه. > آرامش، از عدم قضاوت خودت در مورد خودت و جهان بدست میاد. > این روزها فکر می کنم اقیانوس بیشتر از یک‌وال خوب نیاز به یک وال کامل داره که زندگی رو با همه خوبی ها و بدی هاش لمس کرده زاشه > شجاعت؛ برای من‌فهمیدن و درک ترس ها بود، یعنی مشاهده و پیدا کردن چرایی ترس ها، یعنی در نهایت پذیرش > چرا باید گذشته ای رو فراموش کنم که برای من‌درس های بزرگی داشته؟ > چقدر به زندگی بدهکار بودم، چقدر زندگی به این زنده بودن بدهکار بودم. > برای رهایی از ترس حتما باید یک‌قدم به سمتش برداری تا آب شدن عظمت این کوه یخی رو ببینی. > حالا که زیبایی این‌تاریکی رو درک کردم، از روشنایی لذت بیشتری می برم > من اینجا،جایی میون آسمون، رها می کنم هرچیزی رو که زمانی منو رها نمی کرد. > مهم نیست که قهرمان یک شهر یا قهرمان کل اقیانوس ها باشی،چون تا زمانی که در قلب خودت، قهرمان خودت نباشی یا حداقل با چیزی که هستی به صلح نرسیده باشی، تمام این مدال ها بی فایده‌ست. جنگ اصلی اونجاست، صلح اصلی هم اونجاست و در نهایت کافیه قهرمان قلب خودت باشی. > گفت: "نترس، به قلبت گوش کن!ما همه بال داریم، بپر، وقتی بپری بال هات باز میشه، بهم‌ اعنماد کن." > به نظرن قضاوت کشنده ترین اتفاق دریاست.ماهی ها از بی آبی نمی میرن یا اگرم بمیرن مرگ جسم یه اتفاقه، یه حادثه، اما ذره ذره توی قضاوت هاشون خفه می شن و می میرن > از کجا معلوم شاید گذشته با تمام خاطراتش خوابی بیشتر نبوده و آینده و تمام ترس هاش و امیدهاش چیزی جز یک توهم نباشه.تنها چیزط ک بهش میشه مطمئن بود، همین لحظه‌ست، همین حالا > فکر می کردم میشه از جایی جز خودم یرلی زخم های درونیم مرهم پیدا کنم دریغ از اینکه درد و درمان هردو یک جا هستن. > منو حبس تنهایی و سکوت نکن، من اگه حبس بشم به در و دیوار قلبت پنجه می کشم. با من باش، منی که تمام توام. اگه منو نشناسی، خودت رو نشناختی. > هر قطره جدا از دریا یک قطره‌ست ولی وقتی به دریا می ریزه دیگه نمی تونی پیداش کنی، دیگه میشه دریا. انگار برای دریا شدن باید هیچ بشی، باید در خودت حل بشی، باید تمام نقاط تاریک و روشن وجودت رو به یک‌میزان دوست داشته باشی. > هر کس برای یک بار هم ک شده باید به شهر خودش سفر کنه،شهری که در اون هیچ کس جز خودش نیست. > چیزی در وجود من تغییر کرده بود، یا بهتر بگم انگار چیزی درون من پیدا شده بود. > دیدنش کوتاه بود، شاید هم بلند، بلندتر از تمام سالهای زندگیم... > یادت نره نور از تیکه های شکسته قلبت واردمیشه. کی می دونه این قلب توست که به جهان نور میده یا خورشید؟ > نگاهت رو ازجهان‌ بیرون بردار و به خودت بدوز و با جهانت صلح کن. > هر زمانی که با خودت صلح کردی اپیفنی اتفاق میوفته.هیچ چیز در جهان اتفاقی نیست. اپیفنی؛تجلی و ظهور > یه جوری زندگی کن که بعدها به خودت بگی این زندگی رو با هیچ چیز نمی تونم عوض کنم. > خودت رو پیدا کن و در مسیر پیدا کردن، زندگی رو یاد بگیر. --- منبع: [سفر کوانتومی وال تنها در ابریشمک](https://abrishamak.com/book/سفر-کوانتومی-وال-تنها-934684) همه‌ی نظرها: https://abrishamak.com/book/سفر-کوانتومی-وال-تنها-934684/reviews · همه‌ی جمله‌ها: https://abrishamak.com/book/سفر-کوانتومی-وال-تنها-934684/quotes