# شراب خام

- **نویسنده:** اسماعیل فصیح
- **ناشر:** نشر البرز
- **سالِ این چاپ:** ۱۳۷۶
- **تعداد صفحه:** ۳۵۲
- **شابک:** 9789644221040
- **موضوع:** داستان و رمان فارسی

در ابریشمک ۲ کتاب‌خوان این کتاب را روی قفسه‌شان گذاشته‌اند و ۱ نفر به آن امتیاز داده‌اند؛ میانگین ۸٫۰ از ۱۰.

## دیباچه: معرفیِ کتاب به قلمِ خواننده‌اش

«شراب خام» درباره‌ی آدمیه که زیر بار رنج‌ها و گذشته‌ی خودش، درگیر اتفاقاتی می‌شه که مرز بین حقیقت، قضاوت و شناخت آدم‌ها رو براش مبهم می‌کنن.
«شراب خام» برای من بیشتر از اینکه صرفاً یک داستان جنایی باشه، درباره‌ی آدم‌هاییه که هرکدوم به شکلی با گذشته، رنج و تصمیم‌های خودشون درگیرن. فضای کتاب تلخ و کمی سنگینه و در طول داستان مدام این حس رو داری که پشت رفتار آدم‌ها چیزهایی هست که هنوز نمی‌دونی. البته بعضی قسمت‌ها برام کمی کش‌دار شد و احساس کردم داستان همیشه به اندازه‌ی ایده‌هاش قوی پیش نمی‌ره. با این حال، چیزی که از کتاب با من موند، این بود که آدم‌ها رو نمی‌شه فقط با یک اتفاق یا یک تصمیم شناخت؛ گاهی برای فهمیدن کسی باید چیزهایی رو دید که پشت ظاهر و رفتارشه. در مجموع، کتاب برام قابل‌تأمل بود، هرچند نمی‌تونم بگم همه‌ی بخش‌هاش به یک اندازه درگیرم کرد.
«شراب خام» به درد کسی می‌خوره که رمان‌های ایرانی با فضای تلخ، شخصیت‌های پیچیده و دغدغه‌های انسانی رو دوست داره و از داستان‌هایی که کنار ماجرای اصلی به روابط و درگیری‌های درونی آدم‌ها می‌پردازن لذت می‌بره؛ نه کسی که دنبال یک داستان جنایی پرهیجان و پراتفاقه.

نوشته‌ی آرزو

## نظرِ کتاب‌خوان‌ها

- **آرزو** (امتیاز ۸ از ۱۰): کتاب خوبیه و از خوندنش پشیمون نمیشی ولی قطعاً جزو کتاب‌هایی نیست که بگم هرکسی باید حتماً بخونتش. برای من آدم‌های کتاب و فضای داستان و گفت و گوها موندگارتر از خود معما بودن در کل اگر فقط دنبال یک داستان جناییِ تند و پرتعلیق باشی، احتمالاً انتظارت رو کامل برآورده نمی‌کنه
- **عاطفه**: لحن ساده و بی تکلف اسماعیل فصیح همیشه مورد‌علاقه‌م بوده و هست و این اثرش یکی از موردعلاقه‌هامه. غم تلخ و حس تنهایی خیلی زیادی داره این کتاب و دردناکه به شدت و جنس غم‌ش موندگاره.

## جمله‌هایی از کتاب (به انتخابِ خواننده‌ها)

> یاد گرفتن درد است. بیماری درد است. عشق درد است. خواستن درد است. پیر شدن درد است. مردن درد است. داشتن درد است. نداشتن درد است. دیدن و ندیدن آدم‌ها درد است. آویختن به زندگی درد است.

> هر روز صبح که از خواب بلند می‌شیم، یه کمی متولد می‌شیم، هر شب که می‌خوابیم یک درجه به مرگ نزدیک‌تر می‌شیم.

> آدم‌ها برای مرده‌ها اهمیت بیشتر، توجه بیشتر، پول بیشتر، اشک بیشتر و ارزش بیشتر روا می‌داشتند.

> حالا هم همه چیز خاطره شده. تمام حادثه‌ها بعد از مدتی خاطره می‌شوند... بعد هیچی... ولی آدم پوست‌کلفت و قوی می‌شود. کسانی که رنج برده‌اند و خوب شده‌اند، قوی‌ترند.

> زندگی یک قدم زدن کوتاه شبانه است، در طول کوره راهی تاریک به اسم سرنوشت که آغاز و انتهایش معلوم نیست. امید، ما را سرپا نگه می‌دارد و از سختی‌ها بیرون می‌کشد.

> گاهی آدم نه به‌خاطر رفتن کسی، بلکه به‌خاطر ماندن خاطره‌اش غمگین می‌شود؛ چون می‌داند چیزی که یک‌بار تمام شده، دیگر هیچ‌وقت همان آدم و همان روزها نمی‌شود.

> بعضی آدم‌ها را نمی‌شود از زندگی بیرون کرد؛ حتی وقتی دیگر کنارمان نیستند، جایی در آدم می‌مانند.

---
منبع: [شراب خام در ابریشمک](https://abrishamak.com/book/شراب-خام-89287)
همه‌ی نظرها: https://abrishamak.com/book/شراب-خام-89287/reviews · همه‌ی جمله‌ها: https://abrishamak.com/book/شراب-خام-89287/quotes