# چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم: جورنالی برای سوگ و اندوه

- **نویسنده:** مگان دواین
- **مترجم:** مهشید شبانیان
- **ناشر:** میلکان
- **سالِ این چاپ:** ۱۴۰۳
- **تعداد صفحه:** ۲۵۶
- **شابک:** 978-622-254-250-4
- **موضوع:** روان‌شناسی

در ابریشمک ۲ کتاب‌خوان این کتاب را روی قفسه‌شان گذاشته‌اند.

## خلاصه (از ناشر)

مگان دیواین، نویسنده کتاب عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست، در کتاب چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم، راه‌های جدید و خلاقانه‌ای را برای ارتباط با سوگ و اندوه، بدون تکرار مکررات، کلیشه‌ها یا راه‌های ساده و مرحله‌ای ارائه می‌دهد. این ژورنال، جایی برای کند و کاو سوگتان با تمام بخش‌های عجیب، غمگین، وحشتناک و حتی زیبایی آن است، جایی برای گفتن تمام حقیقت درباره اینکه خود واقعی بودن همین جا و همین لحظه چه شکلی است. چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم، همراه هرروزه شماست تا سوگ و اندوه خود هم صحبت شوید.

## دیباچه: معرفیِ کتاب به قلمِ خواننده‌اش

این کتاب کمک می کند که چگونه بتوانید در مقابل سوگ از خودتان مراقبت کنید.
همان طور که از عنوان کتاب پیداست، موضوع کتاب درباره از دست‌دادن و فقدان است. سوگ‌هایی که دل افراد را می‌شکند و کنار آمدن با آن فقدان را برای افراد مشکل می‌کند. این سوگ‌ها بیشتر مربوط به مرگ عزیزان هستند که افراد در زندگی با آن مواجه می‌شوند. دیواین در کتابش با راهکارهایی می‌کوشد به خواننده کمک کند از طریق برنامه‌ریزی و ساخت فهرستی برای حواس‌پرتی یا فعالیت‌هایی مانند: نقاشی و کلاژ بهره ببرد.

نوشته‌ی حدیث

## نظرِ کتاب‌خوان‌ها

- **حدیث**: گذر زمان قرار نیست چیزی را درست کند. کاری که می‌کند، این است که فقط به دلیل طبیعتش لبه‌های تیز فقدان را نرم‌تر می‌کند. نرم می‌کند، محو نمی‌کند.

## جمله‌هایی از کتاب (به انتخابِ خواننده‌ها)

> امیدوارم بدانی که در پس لحظات دشوار، در گذر روزها... دیده می‌شوی، ارزشمندی، حمایت می‌شوی و دوست‌داشتنی هستی.

> برایت حضور شخص دیگری را آرزو می‌کنم که کنارت قدم بردارد و به هر شکلی بارت را سبک کند. شخصی با روحی مهربان که به حقیقت چشمانت نگاه کند و جویای حالت باشد، نه فقط امروز، بلکه هفته‌ها و سال‌ها، تا بیست سال دیگر. دستان مهربانی که قلبت را با دقت و ظرافت نگه دارند. گوش‌هایی که با صبوری و بدون قضاوت به حقایق جاری‌شده از زبانت گوش دهند.

> حتی تاریکی هم باید گذرا باشه. روز جدیدی فرامی‌رسه و وقتی خورشید می‌تابه، زیباتر و درخشان‌تر می‌تابه.

> عشقی را باور داشته باشید که شما را نجات نمی‌دهد، اما همچنان جان‌پناه و خانهٔ شماست

> سوگ به مهربانی نیاز دارد؛ خودمهربانی، به تمام دلایلی که مجبور به زندگی هستید.

> اندکی مالکیت روح و‌ روان چیزی فوق العاده است، نقد و نکوهش میتواند منتظر نوبت خود بماند…

> برایت صبر آرزو دارم و آرزو می‌کنم دنیای اطرافت هم کمی با تو همدلی نشان دهد. برایت سهره‌های کاکل قرمز، سنجاقک، نسیم ملایم، لحظه‌هایی از آرامش گذرا و ماندگار آرزو دارم. نشانه‌هایی را برایت آرزومندم که به دنبال‌شان می‌گردی. من هم دنبال‌شان هستم.

---
منبع: [چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم: جورنالی برای سوگ و اندوه در ابریشمک](https://abrishamak.com/book/چگونه-رنجی-را-که-نمی-توانیم-درمان-کنیم-به-دوش-بکشیم-جورنالی-e739db55-b981-436d-8969-7f7573103112)
همه‌ی نظرها: https://abrishamak.com/book/چگونه-رنجی-را-که-نمی-توانیم-درمان-کنیم-به-دوش-بکشیم-جورنالی-e739db55-b981-436d-8969-7f7573103112/reviews · همه‌ی جمله‌ها: https://abrishamak.com/book/چگونه-رنجی-را-که-نمی-توانیم-درمان-کنیم-به-دوش-بکشیم-جورنالی-e739db55-b981-436d-8969-7f7573103112/quotes