آرتور شوپنهاور

درباره‌ی رنج، میل و خواستن، عشق، مرگ، تنهایی، اخلاق، خوشبختی و معنای زندگی؛ با این نگاه که انسان اغلب خیال می‌کند چیزی را می‌خواهد چون فکر می‌کند به آن نیاز دارد، اما رسیدن به آن هم معمولاً پایان نارضایتی نیست. چه لحنی دارد؟ تلخ، بدبین، تند، صریح و گاهی نیش‌دار. شوپنهاور اهل دلگرمیِ الکی نیست؛ خیلی وقت‌ها عمداً تو را با بخش‌های ناخوشایند واقعیت روبه‌رو می‌کند. خواندنش سخت است یا روان؟ بستگی به کتاب دارد. بعضی آثارش نسبتاً روان و قابل‌فهم‌اند، اما آثار اصلی فلسفی‌اش می‌توانند سنگین و مفهومی باشند. برای شروع، سراغ سخت‌ترین اثرش نرو. چه چیزی از او با تو می‌ماند؟ این ایده که بخش زیادی از رنج ما از فاصله‌ی بین «آنچه هست» و «آنچه می‌خواهیم باشد» می‌آید. و شاید مهم‌تر از آن: گاهی آرامش نه از به‌دست‌آوردنِ بیشتر، بلکه از کمتر خواستن می‌آید.