آلیس فینی استادِ ساختن تریلرهای روان‌شناختیِ پرپیچ‌وخم است؛ داستان‌هایی که با دروغ، راز، حافظه و راوی‌های غیرقابل‌اعتماد مدام ذهن خواننده را بازی می‌دهند.
چه می‌نویسد؟ تریلرهای روان‌شناختیِ معمایی؛ پر از رازهای خانوادگی، گذشته‌های پنهان، دروغ و چرخش‌های ناگهانی. چه لحنی دارد؟ تاریک، مرموز و کمی دلهره‌آور؛ طوری که مدام به چیزی که می‌خوانی شک می‌کنی. خواندنش سخت است یا روان؟ نثرش معمولاً روان و سریع‌خوان است، اما به‌خاطر بازی با زمان و راوی‌های غیرقابل‌اعتماد باید حواست جمع باشد. چه چیزی از او با تو می‌ماند؟ این حس که در یک داستان فینی، هیچ‌کس و هیچ‌چیز را نباید خیلی زود باور کنی.
از کجا شروع کنم
- ۱.گاهی دروغ می‌گویم (Sometimes I Lie) — بهترین شروع؛ کوتاه، پرکشش و پر از بازی با ذهن و راوی، برای شناختن سبک فینی عالی است.
- ۲.من می‌دانم چه کسی هستی (I Know Who You Are) — بعد از آن؛ معمایی‌تر و عجیب‌تر است، اما برای شروع ممکن است کمی گیج‌کننده باشد.
- ۳.سنگ، کاغذ، قیچی (Rock Paper Scissors) — انتخاب محبوب‌تر و بسیار سرگرم‌کننده؛ بهتر است وقتی با بازی‌های روایی فینی آشنا شدی سراغش بروی.
- ۴.دیزی دارکر (Daisy Darker) — فضای گوتیک و خانوادگی جذابی دارد؛ پیچیدگی و فضای سنگین‌ترش باعث می‌شود انتخاب دوم یا سوم بهتری باشد.
- ۵.خوب، بد، زشت (Good Bad Girl) — چندلایه‌تر و شخصیت‌محورتر؛ برای کسی که از پیچیدگی روایی فینی لذت برده مناسب‌تر است.
- ۶.Beautiful Ugly — فضای متفاوت و رازآلود دارد؛ بهتر است بعد از چند اثر قبلی بخوانی تا با سبک او خو گرفته باشی.
نوشته‌یحدیث