اسدالله بقایی با نثری روان و ظریف، از آدم و پیچیدگی‌های زندگی می‌نویسه؛ جوری که بعد از خوندن، چیزی برای فکر کردن توی ذهنت می‌مونه.
نوشته‌هاش بیشتر روان‌شناسانه و انسان‌محورن؛ از تجربه‌های آدم‌ها، روابط، تنهایی و پیچیدگی‌های درونی‌شون می‌گه. لحنش صمیمی و گاهی تلخه، ولی سنگین و سخت‌خوان نیست. چیزی که ازش با من می‌مونه، نگاه دقیقش به آدم‌ها و فکرهایی‌یه که بعد از خوندن، ولت نمی‌کنن.
از کجا شروع کنم
- ۱.گزیده آثار مولانا: من از این شروع می‌کنم چون هم حال‌وهوای عرفانی و عمیق داره، هم برای آشنا شدن با نگاه بقایی انتخاب خوبیه.
- ۲.گزیده تحلیلی ـ تشریحی آثار عطار: جذابه، ولی چون بیشتر رنگ‌وبوی تحلیل ادبی داره، بعد از مولانا سراغش می‌رم.
- ۳.گزیده تحلیلی ـ تشریحی خمسه نظامی: برای وقتی خوبه که بخوام جدی‌تر وارد ادبیات کلاسیک بشم؛ شروع سبک و راحتی نیست.
- ۴.گزیده آثار ناصرخسرو: بیشتر به درد وقتی می‌خوره که حوصله متن‌های کلاسیک و نگاه فکری ناصرخسرو رو داشته باشم.
- ۵.کجاوه سخن: مجموعه‌ای خیلی مفصل از نظم و نثر فارسیه، پس برای شروع انتخابش نمی‌کنم؛ بیشتر شبیه یه کتاب مرجع می‌بینمش.
- ۶.زراق: چون رمانه و با بقیه آثارش فرق داره، برای کسی که دنبال وجه داستان‌نویسی بقاییه می‌تونه انتخاب جالب‌تری باشه.
- ۷.بوی جوی مولیان: سفرنامه سمرقند و بخاراست و بیشتر برای کسی جذابه که ادبیات، تاریخ و حال‌وهوای سفر رو با هم دوست داشته باشه.
به درد چه کسی می‌خورد
اگه از متن‌های عمیق و فکرکننده خوشت میاد، حتماً برو سراغش؛ ولی اگه دنبال یه کتاب سبک و سرگرم‌کننده‌ای که تند پیش بره هستی، احتمالاً خیلی به دلت نمی‌شینه.
نوشته‌یناهید