با شجاعت و بی‌پروایی سراغ قدرت، جنگ، سیاست، زنان و تناقض‌های انسان می‌رود و اجازه نمی‌دهد کسی به‌راحتی پشت جایگاه و عنوانش پنهان شود.
چه می‌نویسد؟ درباره‌ی جنگ، سیاست، قدرت، زنان، عشق، آزادی، مرگ و جامعه؛ هم روزنامه‌نگاری دارد، هم رمان و هم گفت‌وگوهای مشهور با شخصیت‌های سیاسی و تاریخی. چه لحنی دارد؟ صریح، تهاجمی، جسور، احساسی و گاهی خشمگین. فالاچی اهل تعارف نیست؛ حتی وقتی با یک شخصیت قدرتمند مصاحبه می‌کند، بیشتر شبیه کسی است که آمده سؤال سخت بپرسد، نه اینکه تحت‌تأثیر طرف مقابل قرار بگیرد. خواندنش سخت است یا روان؟ از نظر نثر معمولاً روان و بسیار کشش‌دار است. اما بعضی کتاب‌هایش به‌خاطر موضوعات سیاسی و تاریخی نیاز به تمرکز بیشتری دارند. چه چیزی از او با تو می‌ماند؟ ترس نداشتن از پرسیدن. فالاچی به آدم یادآوری می‌کند که می‌شود در برابر قدرت ایستاد و سؤال کرد، حتی وقتی جوابش ممکن است خوشایند نباشد.
از کجا شروع کنم
- ۱.جنس ضعیف: اگر می‌خواهی فالاچی را از زاویه‌ی زنان و جامعه بشناسی؛ سفرنامه‌ای ـ روزنامه‌نگارانه درباره‌ی وضعیت زنان در نقاط مختلف جهان.
- ۲.نامه به کودکی که هرگز زاده نشد: کوتاه، شخصی و بسیار احساسی؛ گفت‌وگویی درونی درباره‌ی مادرشدن، زندگی، انتخاب و مسئولیت.
- ۳.یک مرد: اگر دنبال رمان و زندگی‌نامه‌ای عاطفی ـ سیاسی هستی؛ درباره‌ی الکساندروس پاناگولیس و مبارزه‌اش با دیکتاتوری.
- ۴.مصاحبه با تاریخ: اگر وجه روزنامه‌نگار و مصاحبه‌گر فالاچی برایت جذاب‌تر است؛ گفت‌وگوهای او با شخصیت‌های مهم سیاسی قرن بیستم.
- ۵.خشم و غرور: فالاچیِ سال‌های پایانی زندگی؛ بسیار شخصی، سیاسی و خشمگین، و به‌شدت بحث‌برانگیز.
به درد چه کسی می‌خورد
آری، اگر: از آدم‌های جسور و بی‌پرده خوشت می‌آید؛ به مسائل زنان، آزادی و قدرت علاقه داری؛ روزنامه‌نگاری و مصاحبه‌های جدی برایت جذاب است؛ دوست داری نویسنده‌ای بخوانی که موضع دارد و از بیانش نمی‌ترسد.
نوشته‌ینسترن