جوجو مویز قصه‌ی آدم‌های معمولی را به عشق، انتخاب و فرصت‌های دوباره گره می‌زند و کاری می‌کند بعد از خواندنش، کمی بیشتر به زندگی و آدم‌هایش فکر کنی.
درباره‌ی عشق، فقدان، انتخاب‌های سخت و آدم‌هایی که در مسیر زندگی مجبور می‌شوند دوباره خودشان را پیدا کنند، می نویسد. لحنی صمیمی، احساسی، گرم و گاهی تلخ؛ اما معمولاً امید را رها نمی‌کند. خواندنش روان و قصه‌محور است؛ معمولاً خیلی راحت می‌توانی با داستان همراه شوی. این حس که بعضی آدم‌ها و اتفاق‌ها قرار نیست زندگی را بی‌نقص کنند، اما می‌توانند معنایش را عوض کنند از او می ماند.
نوشته‌یحدیث