از عشق، تنهایی، جنگ، هویت و بی‌رحمیِ جهان می‌نویسد، اما آن‌قدر با طنز و انسانیت روایت می‌کند که حتی وسط تلخ‌ترین چیزها هم می‌توانی لبخند بزنی.
چه می‌نویسد؟ درباره‌ی آدم‌های تنها، عشق، جنگ، مرگ، اخلاق، مهاجرت، هویت و تناقض‌های انسان؛ اما معمولاً یک لایه‌ی عمیق‌تر هم زیر داستان‌هایش هست: اینکه انسان چطور در جهانی بی‌رحم تلاش می‌کند انسان باقی بماند. چه لحنی دارد؟ هوشمند، شوخ، تلخ، شاعرانه و گاهی گزنده. یکی از جذابیت‌هایش همین ترکیب است: ممکن است یک جمله بخنداندت و چند خط بعد همان خنده را تبدیل به بغض کند. خواندنش سخت است یا روان؟ عموماً روان و خوش‌خوان است. فکرهای عمیقی دارد، ولی آن‌ها را بیشتر از طریق داستان و شخصیت‌ها منتقل می‌کند، نه با فلسفه‌بافی مستقیم. چه چیزی از او با تو می‌ماند؟ این ایده که حتی در یک جهان بی‌رحم، عشق و مهربانی می‌توانند نوعی مقاومت باشند. گاری آدم‌هایش را نه کاملاً خوب می‌کند و نه کاملاً بد؛ بیشتر نشان می‌دهد انسان چقدر متناقض است.
از کجا شروع کنم
- ۱.خداحافظ گاری کوپر — بهترین شروع اگر دنبال رومن گاریِ طنزپرداز، سیاسی و ضدجنگ هستی؛ جوانی، عشق، آزادی و اعتراض را با طنزی تند ترکیب می‌کند.
- ۲.زندگی در پیش رو — اگر می‌خواهی عاطفی‌ترین و انسانی‌ترین وجه گاری را ببینی؛ رابطه‌ی یک پسر نوجوان و زنی سالخورده در محله‌ای فقیرنشین، با روایتی بسیار تأثیرگذار.
- ۳.ریشه‌های آسمان — رمانی بزرگ‌تر و جدی‌تر درباره‌ی انسان، طبیعت، استعمار و مسئولیت اخلاقی.
- ۴.سگی که پدرش را می‌پرستید — اگر طنز و نگاه عجیب و بازیگوشانه‌ی گاری برایت جذاب است.
- ۵.تربیت اروپایی — درباره‌ی جنگ و مقاومت؛ تلخ‌تر و جدی‌تر از بعضی آثار دیگرش.
- ۶.پرندگان می‌روند در پرو می‌میرند — مجموعه‌ای از داستان‌ها با محوریت تنهایی، عشق و آدم‌هایی که از زندگی زخم خورده‌اند.
به درد چه کسی می‌خورد
آری، اگر: ادبیات داستانی عاطفی و انسانی دوست داری؛ می‌خواهی هم بخندی و هم تحت‌تأثیر قرار بگیری؛ شخصیت‌های پیچیده و خاکستری برایت جذاب‌اند؛ از داستان‌هایی که درباره‌ی عشق و انسانیت حرف می‌زنند خوشت می‌آید.
نوشته‌ینسترن