عباس معروفی

بیشتر درباره‌ی انسان، خانواده، عشق، فقدان، تنهایی، سرکوب و جامعه می‌نویسد؛ اما آدم‌هایش معمولاً فقط قربانی یا مقصر نیستند، بلکه مجموعه‌ای پیچیده از خاطره، ترس، عشق و رنج‌اند. چه لحنی دارد؟ ادبی، شاعرانه، تلخ، عاطفی و گاهی وهم‌آلود. معروفی به‌خصوص در روایت ذهن شخصیت‌ها خیلی قدرتمند است و گاهی مرز بین خاطره، خیال و واقعیت را عمداً محو می‌کند. خواندنش سخت است یا روان؟ از نظر زبان، معمولاً روان و خوش‌خوان است؛ اما بعضی آثارش از نظر ساختار و روایت ساده نیستند. ممکن است یک داستان را بخوانی و بعد از تمام‌شدنش تازه شروع کنی به کنار هم گذاشتن تکه‌هایش. چه چیزی از او با تو می‌ماند؟ اینکه آدم‌ها همیشه فقط از اتفاقی که برایشان افتاده رنج نمی‌برند؛ گاهی از چیزی که در ذهنشان باقی مانده رنج می‌کشند. معروفی خیلی خوب نشان می‌دهد که خاطره، عشق و فقدان چطور می‌توانند آدم را سال‌ها دنبال کنند.