فاضل نظری غزل را برای نسلی زنده کرد که فکر می‌کرد غزل تمام شده، و هر دفترش را یک عنوانِ تک‌کلمه‌ای گذاشت.
فاضل نظری پرخواننده‌ترین شاعرِ غزل‌سرای این سال‌هاست، و این در دوره‌ای که شعرِ کلاسیک خواننده‌ی جوان کم دارد، به‌خودی‌خود خبر است. غزل‌هایش وزن و قافیه‌ی کهن دارند و زبانِ امروز: تصویرهای ساده و شهری، ضربه‌ی معنایی در بیتِ آخر، و بیت‌هایی که به‌تنهایی می‌شود در دفترچه یا شبکه‌ی اجتماعی گذاشت، که همین باعثِ شهرتش شده.
دفترهایش عنوان‌های تک‌کلمه‌ای دارند («گریه‌های امپراتور»، «اقلیت»، «آن‌ها»، «ضد»، «کتاب») و از دفتر به دفتر عمیق‌تر و سخت‌تر شده‌اند؛ «گریه‌های امپراتور» روشن‌ترین است و بهترین شروع. منتقدها می‌گویند مضمون‌هایش تکراری و عاشقانه‌هایش قابلِ پیش‌بینی‌اند؛ خواننده‌هایش می‌گویند دقیقاً همین آشنایی است که غزل را برایشان دوباره خواندنی کرده.
هر طرف که باشی، یک چیز روشن است: اگر می‌خواهی بدانی غزلِ امروز چه شکلی می‌تواند باشد، از این‌جا می‌شود فهمید.
از کجا شروع کنم
- ۱.اول: «گریه‌های امپراتور»؛ روشن‌ترین دفتر و شناخته‌شده‌ترین بیت‌ها.
- ۲.بعد: «اقلیت» یا «آن‌ها»؛ کمی سخت‌تر، همان صدا.
به درد چه کسی می‌خورد
برای کسی که غزل با زبانِ امروز می‌خواهد، یا با شعرِ کلاسیک غریبه است و یک پل می‌خواهد. اگر شعرِ نو و سپید را ترجیح می‌دهی، وزن و قافیه‌اش شاید برایت کهنه باشد.
نوشته‌یابریشمک