از تاریک‌ترین و عجیب‌ترین گوشه‌های تاریخ و زندگی انسان می‌نویسد و آن‌قدر سیاه و بی‌رحمانه طنز می‌ریزد رویشان که هم می‌خندی، هم معذب می‌شوی.
چه می‌نویسد؟ تاریخ، مرگ، خشونت، عشق، بدبختی و آدم‌هایی که در موقعیت‌های افراطی قرار می‌گیرند. لحنش؟ سیاه، هجوآمیز، عجیب و گاهی بی‌رحمانه؛ معمولاً بین تراژدی و کمدی حرکت می‌کند. سخت است یا روان؟ از نظر نثر معمولاً روان و سریع‌خوان است؛ جذابیتش بیشتر از فضای عجیب و اتفاقات داستان می‌آید. چه چیزی از او می‌ماند؟ این حس که مرز بین خنده و وحشت خیلی باریک‌تر از چیزی است که فکر می‌کنیم.
از کجا شروع کنم
- ۱.مغازه‌ی خودکشی: بهترین شروع؛ کوتاه، عجیب، سیاه و طنزآمیز و در عین حال قابل‌فهم؛ تقریباً تمام ویژگی‌های تولی را یک‌جا نشان می‌دهد.
- ۲.آدم‌خواران: بعد از آن؛ کوتاه و تکان‌دهنده‌تر و بر اساس یک واقعه‌ی تاریخی هولناک، اما از نظر فضای خشن برای شروع ممکن است زیادی تلخ باشد.
- ۳.لُ مونتسپان: تاریخی‌تر و مفصل‌تر؛ اگر از دو اثر قبلی خوشت آمد، سراغ این یکی برو.
- ۴.من، فرانسوا ویون: تاریخی و ادبی‌تر؛ برای زمانی که بخواهی جنبه‌ی تاریخی و ادبی تولی را بیشتر بشناسی.
به درد چه کسی می‌خورد
آری، اگر: طنز سیاه و داستان‌های عجیب دوست داری. از ترکیب خنده و تاریکی لذت می‌بری. داستان‌های کوتاه و خوش‌خوان را می‌پسندی. موضوعات تابوشکنانه و غیرمعمول کنجکاوت می‌کنند. دوست داری کتاب هم سرگرمت کند و هم کمی اذیتت کند!
نوشته‌یابریشمک
کامل‌ترش کردند:نسترن