گابریل گارسیا مارکز

مارکز را با «رئالیسمِ جادویی» می‌شناسند و این برچسب کم‌تر از خودِ کتاب‌ها گویاست. آن‌چه او می‌کند این است: در روستایی که همه‌چیزش واقعی است (گرما، پشه، جنگِ داخلی، خانواده‌ای که اسم‌ها را تکرار می‌کند)، دختری با ملافه‌ها به آسمان می‌رود و راوی حتی لحنش را تغییر نمی‌دهد. معجزه در دنیای مارکز خبر نیست، جزئی از زندگی است.

جمله‌هایش بلند و پرتصویرند و پاراگراف‌هایش گاهی یک صفحه، ولی برخلافِ ظاهر، خواندنش سخت نیست؛ داستان‌گویی‌اش کهنه و شفاهی است، مثلِ مادربزرگی که می‌داند کجا مکث کند. «صد سال تنهایی» شلوغ است و اسم‌ها گم می‌کنند (شجره‌نامه‌ی اولِ کتاب را دستِ کم نگیر) ولی «عشق سال‌های وبا» رمانی خطی و کلاسیک است و خیلی‌ها آن را بیشتر دوست دارند.

روزنامه‌نگاریِ او هم خواندنی است: «گزارش یک آدم‌ربایی» و «وقایع‌نگاری یک مرگ از پیش اعلام‌شده» همان نگاه را دارند بی هیچ جادو، و نشان می‌دهند جادوی مارکز اول از همه در نثرش بوده، نه در پروانه‌های زرد.