به نظرم جذابیت «ترس و لرز» بیشتر از خودِ اتفاقات، توی حسیه که بعد از خوندنش با آدم میمونه. ساعدی یه فضای جنوبیِ غریب و سنگین میسازه که توش ترس فقط از موجودات ناشناخته نیست؛ از فقر، ناآگاهی و چیزی میاد که آدمها نمیفهمنش. بعضی داستانها برام خیلی قویتر بودن، ولی در مجموع فضای وهمآلود و عجیبش واقعاً ماندگاره.