ابریشمک دارد صفحه را ورق میزند…
نوشتهی عبدالحسین زرینکوب
«برای من مهمترین حس کتاب این است که یک سرزمین ممکن است دورهای بسیار سخت را پشت سر بگذارد، اما نابود نشود. گاهی چیزی که فکر میکنیم از بین رفته، فقط شکلش عوض شده و در جایی عمیقتر به زندگی ادامه داده است؛ مثل ریشهای که دیده نمیشود، اما هنوز زنده است»
به انتخابِ ناهید
«ایران بعد از آن دوره فقط همان ایرانِ پیش از سقوط نبود. جامعه تغییر کرده بود و عناصر تازهای وارد زندگیاش شده بود، اما هویت ایرانی در شکل تازهای دوباره خودش را پیدا کرد. شاید تاریخ بیشتر از آنکه داستان حفظ شدنِ یک شکل ثابت باشد، داستان دوباره ساخته شدن باشد»
به انتخابِ ناهید
«گاهی خطر بزرگتر از شکست، فراموش کردن است. ملتی که گذشته خودش را نشناسد، ممکن است نداند چه چیزهایی را از سر گذرانده و چه چیزهایی را حفظ کرده است. تاریخ فقط برای دانستن گذشته نیست؛ برای فهمیدن مسیر امروز هم هست»
به انتخابِ ناهید
«قدرت سیاسی میتواند در مدت کوتاهی تغییر کند، اما فرهنگ معمولاً آرامتر و عمیقتر حرکت میکند. حکومتها میآیند و میروند، اما چیزی که مردم در زندگی روزمره، زبان، هنر و باورهایشان نگه میدارند، میتواند قرنها دوام بیاورد»
به انتخابِ ناهید
«گذشته فقط چیزی نیست که پشت سرمان گذاشته باشیم. بخشی از گذشته در طرز فکر، زبان، فرهنگ و حتی نگاه ما به جهان ادامه پیدا میکند. شاید شناختن تاریخ برای همین مهم باشد؛ چون بخشی از چیزی را که امروز هستیم، در گذشته پیدا میکنیم»
به انتخابِ ناهید
«تاریخ فقط داستان پادشاهان و جنگها نیست. پشت هر تغییر بزرگ، زندگی هزاران آدم معمولی قرار دارد؛ آدمهایی که نامشان در کتابها نمانده، اما فرهنگ و زندگی روزمره را از نسلی به نسل دیگر منتقل کردهاند»
به انتخابِ ناهید
«زبان فقط وسیلهای برای حرف زدن نیست؛ بخشی از حافظه یک ملت است. وقتی زبان باقی میماند، بسیاری از چیزهایی که یک جامعه را از دیگران متمایز میکند هم باقی میماند. برای همین حفظ زبان فارسی را میشود بخشی از ادامه حیات فرهنگی ایران دانست»
به انتخابِ ناهید
«شکست همیشه به معنی نابودی نیست. گاهی ملتی در برابر حادثهای بزرگ شکست میخورد، اما هویتش را حفظ میکند و بعدها از همان چیزی که باقی مانده، دوباره خودش را میسازد. شاید ماندگارترین پیروزی، همین زنده ماندن هویت باشد»
به انتخابِ ناهید
«این سکوت را نباید فقط سکوتِ حرف نزدن دانست؛ دورهای است که ایران درگیر آشوب، شکست و دگرگونیهای عمیق شد. در ظاهر همهچیز تغییر کرده بود، اما زیر این سکوت، زندگی و فرهنگ ایرانی همچنان در حال ادامه پیدا کردن بود»
به انتخابِ ناهید
«سقوط یک حکومت لزوماً به معنای پایان یک ملت نیست. ممکن است قدرت سیاسی از بین برود، اما زبان، فرهنگ، خاطره و ریشههای یک سرزمین میتوانند سالها بعد از آن دوباره خودشان را نشان بدهند. تاریخ ایران بارها این را ثابت کرده است»
به انتخابِ ناهید
ساختهشده برای کتابخوانهای فارسیزبان
© ۱۴۰۵، تمامی حقوق برای ابریشمک محفوظ است.