نظرها درباره‌ی «دو قرن سکوت»
نوشته‌ی عبدالحسین زرینکوب
ناهید۱۰ از ۱۰
از «دو قرن سکوت» بیشتر از همه این حس با من موند که سقوط یک حکومت، لزوماً سقوط یک ملت نیست. ممکنه یک سرزمین شکست بخوره، دوره‌ای پر از آشوب و خاموشی رو بگذرونه، اما چیزی عمیق‌تر از قدرت سیاسی، یعنی زبان، فرهنگ و هویتش، زنده بمونه.
بعد از خوندنش بیشتر به این فکر کردم که تاریخ فقط اسم پادشاه‌ها و جنگ‌ها نیست؛ پشت هر اتفاق تاریخی، زندگی آدم‌های زیادی بوده که شاید اسمشون هیچ‌وقت جایی ثبت نشده، ولی با زندگی و فرهنگشون باعث شدن یک ملت ادامه پیدا کنه.
و شاید مهم‌ترین چیزی که از کتاب برام موند این بود که فراموشی از شکست خطرناک‌تره. ملتی که گذشته‌اش رو بشناسه، حتی اگر زخم‌های زیادی داشته باشه، بهتر می‌فهمه از کجا اومده و چرا امروز اینجاست
۱۱