نظرها درباره‌ی «مرگ ایوان ایلیچ»

اگر کسی دنبال داستان پرکشش، اتفاقات زیاد یا شخصیت‌پردازی گسترده باشه، احتمالاً باهاش ارتباط نمی‌گیره. ایوان ایلیچ کم‌کم از یک شخصیت داستانی تبدیل می‌شه به یه جور آینه؛ مخصوصاً برای جاهایی که آدم بدون اینکه بفهمه، داره طبق عادت و نظر بقیه زندگی می‌کنه. چیزی که برای من جذابه اینه که تولستوی برای تأثیرگذاری، داستان رو کش نمی‌ده. خیلی کوتاهه ولی ضربه‌اش سنگین در کل پیشنهادش می‌کنم، ولی به آدمی که حوصله‌ی کتاب‌های فلسفی و درون‌نگر رو داره

«مرگ ایوان ایلیچ» داستان مردی‌ست که در مواجهه با مرگ، ناگهان به تمام چیزهایی که تا آن روز زندگی می‌پنداشته نگاه دیگری می‌کند؛ شغل، جایگاه، روابط و انتخاب‌هایی که شاید هیچ‌وقت واقعاً از آنِ خودش نبوده‌اند. تولستوی بدون اغراق و شعار، ترس از مرگ را به پرسشی درباره‌ی خودِ زندگی تبدیل می‌کند: اگر روزی بفهمیم وقت زیادی نمانده، آیا از زندگی‌ای که کرده‌ایم راضی خواهیم بود؟ چیزی که از کتاب با من ماند: گاهی مرگ به ما یادآوری می‌کند که پیش از تمام شدن زندگی، باید بفهمیم واقعاً چگونه می‌خواهیم زندگی کنیم.

اول از همه یاد گرفتم که این همه تکاپوی بیهوده واسه این دنیای پوچ واقعا لازم نیست. و بعدش یاد گرفتم ما نمی تونیم جلوی به وجود آمدن رنج رو توی زندگی بگیریم، فقط باید طرز کنار اومدن و پذیرش رنج هامون رو باید یاد بگیریم. و اینکه توی این دنیا همه به فکر منافع خودشونن زیاد رو آدم ها نباید حساب کرد.😉