هیچ‌چیز جای کتاب را نمی‌گیرد: اعترافات یک خوره کتاب

این کتاب مثل یه دورهمی دوستانه هستش،جایی که نویسنده انگار دقیقا می‌دونه توی ذهن یه کتابخون چی میگذره.اون حس خاص وقتی که یه کتاب عالی پیدا می‌کنی،یا اون دلتنگی عجیبی که بعد از تموم شدنش سراغت میاد،همه تو این کتاب به بهترین شکل بازتاب داده شده،لحن کتاب خیلی راحت و آرامش بخش،کتابی نیست که بخواد نصیحتت کنه یا فرمول پیچیده بده،فقط میخواد لذت کتاب خونی و برات چند برابر کنه،بهت آرامش بده علیرغم اینکه یه جاهاییش فرسایشیه،کلا میخواد بهت یادآوری کنه که کتاب خون بودن یکی از قشنگ ترین و باارزشترین ویژگی های شخصیت ماست.