ادبیات عرب

ادبیاتِ عرب همسایه‌ی دیوار‌به‌دیوارِ ماست و به همان اندازه ناشناخته. از نجیب محفوظ که رمانِ مدرنِ عربی با او قد کشید، تا جبران که بیشتر به انگلیسی نوشت ولی روحش عربی ماند، تا نویسندگانِ امروزِ لبنان و عراق و فلسطین و مغرب که جنگ و مهاجرت را از نزدیک‌ترین فاصله روایت می‌کنند. خواننده‌ی فارسی این ادبیات را معمولاً از راهِ شاعرانش می‌شناسد (درویش و ادونیس و نزار قبانی) و رمان‌هایش را کم‌تر. حیف است، چون رمانِ عربی درباره‌ی چیزهایی حرف می‌زند که برای ما آشناست: خانواده‌ی پرجمعیت، دین در زندگیِ روزمره، شهرِ قدیمی که مدرن می‌شود. ترجمه‌ی مستقیم از عربی در ایران کم‌یاب نیست؛ نظرِ کتاب‌خوان‌ها زیرِ هر کتاب می‌گوید متن چه حالی دارد.