ادبیات شرق آسیا

ادبیاتِ ژاپن و چین و کره در یک دهه‌ی اخیر بیشترین رشدِ خواننده را در ایران داشته، و بیش از همه به لطفِ موراکامی: رمان‌هایش با آن آدم‌های تنها و گربه‌ها و چاه‌ها، نسلی را با ادبیاتِ ژاپن آشنا کرد. ولی پشتِ او دنیایی است: کاواباتا و میشیما و تانیزاکی که پیش از او ادبیاتِ ژاپن را جهانی کردند، و رمان‌های کوتاهِ «شفابخش» امروزی که کافه و کتاب‌فروشی و گربه دارند و در یک نشست تمام می‌شوند. از کره، رمانِ کوتاهِ روان‌شناختی که در سال‌های اخیر با هان کانگ و «بادام» به ایران آمد؛ و از چین، رمان‌های تاریخی و روستایی که کم‌تر ترجمه شده‌اند و بیشتر ارزشِ کشف دارند. نکته‌ای درباره‌ی ترجمه: بیشترِ این کتاب‌ها از انگلیسی به فارسی آمده‌اند، نه از زبانِ اصل. اگر دو ترجمه هست، نظرِ کتاب‌خوان‌ها را زیرِ هر کتاب ببین.