نمایشنامه فارسی

نمایشنامه متنی است که برای شنیده‌شدن نوشته شده، و همین آن را از رمان جدا می‌کند: هر جمله‌اش باید در دهانِ کسی بنشیند. برای همین خواندنش سریع است، دیالوگ‌ها تیزند، و صحنه را خودت باید در سر بسازی. نمایشنامه‌ی فارسی از تئاترِ دهه‌های چهل و پنجاه به این سو کارنامه‌ی پربرگی دارد: نمایش‌های سنتی و تخت‌حوضی که به صحنه‌ی مدرن آمدند، نمایشنامه‌های سیاسی و اجتماعیِ نمادین، و متن‌های امروزی که بیشتر در سالن‌های کوچک اجرا می‌شوند تا روی کاغذ خوانده شوند. اگر تا حالا نمایشنامه نخوانده‌ای، با یک متنِ کوتاهِ دو سه شخصیتی شروع کن و بلند بخوان، حتی برای خودت. متنی که با صدا زنده نشود، احتمالاً روی صحنه هم زنده نمی‌شد.