رمان آمریکایی

رمانِ آمریکایی صدایی دارد که با هیچ ادبیاتِ دیگری اشتباه نمی‌شود: جمله‌ی کوتاه، دیالوگِ زیاد، و آدم‌هایی که بیشتر از آن‌که فکر کنند عمل می‌کنند. از همینگوی و استاین‌بک و فاکنر که هر یک به شکلی زبانِ این ادبیات را ساختند، تا سالینجر و بوکوفسکی که نسل‌های بعد را با خودشان بردند، و تا پرفروش‌های امروز که در ایران هم صف می‌کشند. ترجمه این‌جا نصفِ ماجراست. یک رمانِ آمریکایی با ترجمه‌ی خوب روان و گزنده است و با ترجمه‌ی بد، خشک و بی‌جان، چون بیشترِ جادوی این نثر در ریتم است، نه در واژه‌ها. برای رمان‌هایی که چند ترجمه دارند، جدولِ «کدام ترجمه؟» را روی صفحه‌ی کتاب ببین. اگر نمی‌دانی از کجا شروع کنی: یک رمانِ کوتاهِ کلاسیک بردار. حجمِ کم و داستانِ روشن، بهترین راهِ آشنایی با این لهجه است.