رمان انگلیسی

رمانِ انگلیسی خانه‌ی رمانِ کلاسیک است: آستین و برونته‌ها و دیکنز شکلِ رمانی را ساختند که هنوز با همان قواعد نوشته می‌شود: شخصیتِ محوری، سیرِ تحول، جامعه‌ای که در پس‌زمینه نفس می‌کشد. و همین ادبیات بعدها اورول و وولف و لارنس را داد که همان قواعد را به هم ریختند. خواننده‌ی فارسی با این ادبیات بیشتر از راهِ ترجمه‌های تازه آشنا می‌شود و بختش خوب است: کلاسیک‌های انگلیسی در دو دهه‌ی اخیر مترجم‌های دقیق پیدا کرده‌اند و بعضی‌شان چند ترجمه‌ی قابلِ مقایسه دارند. جدولِ «کدام ترجمه؟» روی صفحه‌ی هر کتاب به همین درد می‌خورد. ادبیاتِ معاصرِ بریتانیا هم این‌جاست: از پرفروش‌های احساسیِ دهه‌های اخیر تا رمان‌های ادبی‌تر. فهرست را با نظرِ کتاب‌خوان‌ها بخوان، نه با شهرتِ نام‌ها.