رمان پرتغالی

ادبیاتِ پرتغالی‌زبان دو پایتخت دارد: لیسبون و ریو. از پرتغال، ساراماگو با رمان‌های تمثیلی و جمله‌های بلندش که علامتِ نقلِ قول ندارد و فقط بعد از ده صفحه عادت می‌کنی؛ و پسوآ که شاعر بود و یک کتابِ نثرِ بی‌پایان به جا گذاشت. از برزیل، کوئیلو که بیشترین خواننده‌ی این زبان در ایران است، و آمادو و لیسپکتور که خواننده‌ی کم‌تری دارند و به گمانِ بسیاری بهترند. این ادبیات برای خواننده‌ی فارسی بیشتر از راهِ زبانِ واسطه رسیده و مترجمِ مستقیم از پرتغالی هنوز کم است. نظرِ کتاب‌خوان‌ها زیرِ هر کتاب می‌گوید کدام ترجمه ریتمِ اصل را نگه داشته. اگر با کوئیلو آشنایی و می‌خواهی یک قدم جلوتر بروی، «کوری» همان یک قدم است.