به نظرم ترجمه‌های ارسلان فصیح روون و خوش‌خوانن؛ جوریه که موقع خوندن خیلی احساس نمی‌کنم دارم ترجمه می‌خونم و راحت با متن و موضوع کتاب ارتباط میگیرم.
ارسلان فصیح بیشتر سراغ متن‌های ادبی و داستانی می‌ره و ترجمه‌هاش معمولاً روون و فارسی‌خون هستن. خیلی دنبال این نیست که کلمه‌به‌کلمه به متن اصلی بچسبه؛ بیشتر کاری می‌کنه که حس و فضای متن برای فارسی‌زبان طبیعی باشه. پانویس‌ها هم هرجا لازم باشه کمک می‌کنن، ولی معمولاً متن رو با توضیحات زیاد شلوغ نمی‌کنن. مقدمه‌هاش هم برای آشنا شدن با کتاب و فضای کلیش به نظرم مفیده و باعث می‌شه با دید بهتری وارد متن بشم.
از کجا شروع کنم
- ۱.جزء از کل: من اول اینو برمی‌دارم چون هم ترجمه‌اش روون و خوش‌خوانه، هم برای شروع با سبک فصیح انتخاب جذابیه.
- ۲.اتحادیه‌ی ابلهان: بعد از اون می‌رم سراغ این؛ چون لحن طنز و متفاوتش باعث می‌شه ترجمه‌ی فارسی بیشتر به چشمم بیاد.
- ۳.صد سال تنهایی: اینو می‌ذارم برای بعد، چون فضای کتاب و روایتش پیچیده‌تره و به نظرم بهتره وقتی با سبک ترجمه فصیح آشنا شدم سراغش برم.
- ۴.طبل حلبی: فعلاً انتخاب اولم نیست؛ چون متن سنگین‌تر و فضای خاص‌تری داره و ممکنه برای شروع کمی سخت‌تر باشه.
به درد چه کسی می‌خورد
من این ترجمه رو به کسی پیشنهاد می‌کنم که متن روون و فارسی‌خون دوست داره و ترجیح می‌ده موقع خوندن، درگیر جمله‌بندی‌های عجیب و ترجمه‌ی کلمه‌به‌کلمه نشه. ولی اگه برات مهمه ترجمه تا جای ممکن به ساختار و لحن مو‌به‌موی متن اصلی شبیه باشه، شاید بهتر باشه ترجمه‌ی دیگه‌ای رو انتخاب کنی.
نوشته‌یناهید