اگر بخواهیم مهدی غبرایی را با چند کلمه توصیف کنیم، می‌شود گفت: روان، ادبی، خوش‌خوان و متنوع.
غبرایی از آن مترجم‌هایی است که بخش بزرگی از ادبیات جهان را به فارسی آورده؛ از نویسنده‌هایی مثل گابریل گارسیا مارکز، میلان کوندرا، کازوئو ایشی‌گورو، اورهان پاموک و ویرجینیا وولف گرفته تا نویسندگان معاصر دیگر.
اما چیزی که ترجمه‌هایش را جذاب می‌کند، فقط انتخاب کتاب‌ها نیست؛ نحوه فارسی کردن دنیای نویسنده است.
نثر غبرایی معمولاً روان و ادبی است. نه آن‌قدر خشک که حس کنی داری یک متن ترجمه‌شده را به زور می‌خوانی، نه آن‌قدر محاوره‌ای که لحن ادبی اثر از بین برود.
در ترجمه‌هایش می‌توانی به فضاسازی، لحن و حس داستان توجه کنی. انگار هدف فقط این نیست که بفهمی نویسنده چه گفته؛ قرار است کمی هم همان حال‌وهوایی را حس کنی که متن اصلی ایجاد می‌کند.
برای همین اگر کتاب‌هایی دوست داری که در کنار داستان، فضای خاص، شخصیت‌های عمیق و نثر زیبا داشته باشند، احتمالاً با ترجمه‌های غبرایی ارتباط می‌گیری.
به درد چه کسی می‌خورد
اگر ادبیات جهان دوست داری. اگر می‌خواهی نویسنده‌های مختلف را امتحان کنی. اگر نثر زیبا و ادبی برایت مهم است. اگر داستان‌های چندلایه و جدی دوست داری. اگر دنبال کتاب‌هایی هستی که علاوه بر داستان، یک حس و فضای ماندگار داشته باشند.
نوشته‌یمهدا