ترجمه‌هایش جدی، دقیق و ادبی‌اند؛ فارسی‌شان پخته است و معمولاً بیشتر از اینکه دنبال راحت‌خوانی باشند، دنبال حفظ لحن و شخصیت ادبیِ متن‌اند.
چه چیزهایی ترجمه می‌کند و زبانش چطور است؟ مهستی بحرینی بیشتر سراغ ادبیات جدی، رمان‌های کلاسیک و مدرن، فلسفه و آثار فکری رفته است؛ مخصوصاً نویسندگانی که ترجمه‌شان به دقت زبانی و درک فضای اثر نیاز دارد. زبانش نسبت به گلی امامی ادبی‌تر و رسمی‌تر است. جمله‌ها معمولاً حساب‌شده‌اند و واژگانش دامنه بیشتری دارند. بنابراین ممکن است بعضی کتاب‌هایش برای خواننده‌ای که به نثر خیلی ساده و امروزی عادت دارد، کمی سنگین‌تر به نظر برسند. اگر بخواهیم روی یک طیف بگذاریم، بحرینی بیشتر به متن و لحن ادبیِ اثر وفادار است تا اینکه همه‌چیز را برای راحت‌خوان شدن فارسی تغییر بدهد. در ترجمه‌هایش معمولاً ردّی از سبک نویسنده باقی می‌ماند و این برای ادبیات کلاسیک و جدی یک امتیاز است. مقدمه و پانویس چطور؟ اگر کتابی از بحرینی انتخاب می‌کنید، مقدمه و توضیحاتش را دست‌کم نگیرید. در آثار ادبی و کلاسیک، این بخش‌ها می‌توانند برای شناخت نویسنده، فضای تاریخی اثر و بعضی ظرافت‌های متن کمک‌کننده باشند؛ اما ارزش اصلی کار او همچنان در خودِ ترجمه و انتخاب لحن فارسی است.
از کجا شروع کنم
- ۱.جنایت و مکافات: اگر می‌خواهید بحرینی را جدی بشناسید، انتخاب بسیار خوبی است؛ نثرش با فضای سنگین و روان‌شناختی داستایفسکی جور درمی‌آید.
- ۲.آنا کارنینا: برای کسی که دنبال یک ترجمه ادبیِ پخته از تولستوی است؛ انتخابی برای خواندن با حوصله، نه تندخوانی.
- ۳.مرگ ایوان ایلیچ: کوتاه‌تر و جمع‌وجورتر؛ اگر نمی‌خواهید از همان اول سراغ یک رمان چندصدصفحه‌ای بروید، گزینه مناسب‌تری است.
- ۴.ابله: اثر مهمی برای علاقه‌مندان داستایفسکی، اما به‌خاطر حجم و فضای پیچیده‌اش انتخاب اول من برای آشنایی با بحرینی نیست.
به درد چه کسی می‌خورد
اگر دنبال نثر ادبی، دقت، وقار زبانی و حفظ فضای نویسنده هستید، بحرینی انتخاب بسیار خوبی است. اما اگر تازه کتاب‌خوان شده‌اید یا ترجیح می‌دهید ترجمه خیلی سریع و بی‌دردسر خوانده شود، ممکن است ترجمه‌های روان‌تر برایتان لذت‌بخش‌تر باشند.
نوشته‌ینسترن