بیشتر با ترجمه‌ی ادبیات کلاسیک انگلیسی شناخته می‌شود؛ از جمله آثار شارلوت و امیلی برونته، بالزاک، دیکنز و ملویل.
معمولاً روان و ساده‌خوان‌اند و سعی می‌کنند کلاسیک‌های نسبتاً سنگین را به فارسی امروزی و قابل‌فهم نزدیک کنند، گاهی به قیمت فاصله گرفتن از جزئیات و پیچیدگی‌های متن اصلی. چه چیزهایی ترجمه می‌کند؟ تمرکز قابل‌توجهش روی کلاسیک‌های انگلیسی و آمریکایی است. زبانش چطور است؟ روان، ساده و خواننده‌پسند. نقطه قوتش این است که معمولاً با جمله‌های سنگین و ساختارهای خیلی قدیمی خواننده را اذیت نمی‌کند. اگر بخواهم خیلی ساده بگویم: بیشتر به فارسیِ روان نزدیک می‌شود.
از کجا شروع کنم
- ۱.جین ایر: بهترین انتخاب برای شروع؛ ترجمه‌اش روان است و نسخه‌ی افق متن را برای خواننده قابل‌دسترس می‌کند.
- ۲.اوژنی گرانده: انتخاب بعدی؛ رمان کلاسیک نسبتاً جمع‌وجوری است و زبان روان ابراهیمی برایش مناسب است.
- ۳.داستان دو شهر: اگر دیکنز می‌خواهی؛ انتخاب خوبی است، ولی به‌خاطر حجم و فضای تاریخی، شروع راحت‌تری نسبت به دو مورد اول نیست.
- ۴.بلندی‌های بادگیر: ترجمه‌اش روان و قابل‌خواندن است، اما برای خواندن متن کامل پیشنهاد اول من نیست.
- ۵.موبی‌دیک: برای بعد؛ هم بسیار طولانی و هم از نظر ساختار و جزئیات دشوارتر است، بنابراین برای امتحان‌کردن مترجم انتخاب مناسبی نیست.
به درد چه کسی می‌خورد
آری، اگر: کلاسیک می‌خواهی ولی نمی‌خواهی با نثر سنگین و قدیمی دست‌وپنجه نرم کنی. فارسی روان و امروزی برایت مهم‌تر از حفظ مو‌به‌موی ساختار زبان اصلی است. تازه می‌خواهی وارد ادبیات کلاسیک انگلیسی شوی. دنبال ترجمه‌ای هستی که داستان را راحت و بدون گیرهای زبانی جلو ببرد.
نوشته‌ینسترن