معمولاً ادبی، دقیق و خوش‌نثرند؛ فارسی را جدی می‌گیرد اما متن را قربانی خوش‌نویسی نمی‌کند.
بیشتر سراغ ادبیات داستانی جهان، به‌خصوص آثار اسپانیایی‌زبان و فرانسوی می‌رود؛ زبانش پخته و ادبی است و معمولاً تعادلی میان وفاداری به متن و طبیعی‌بودن فارسی برقرار می‌کند. پانویس‌هایش وقتی لازم باشند واقعاً کمک‌کننده‌اند و اطلاعات فرهنگی و ارجاعات متن را روشن می‌کنند؛ مقدمه‌ها هم معمولاً برای واردشدن به فضای اثر ارزش خواندن دارند.
از کجا شروع کنم
- ۱.صد سال تنهایی (گابریل گارسیا مارکز): اگر می‌خواهی میرعباسی را امتحان کنی، انتخاب خیلی خوبی است؛ نثر و فضای جادویی مارکز را جدی می‌گیرد.
- ۲.عشق سال‌های وبا (گابریل گارسیا مارکز): انتخاب مناسب برای کسی که نثر عاشقانه‌تر و آرام‌تر می‌خواهد؛ بعد از «صد سال تنهایی» سراغش برو.
- ۳.خاطرات روسپیان سودازده من (مارکز): جمع‌وجورتر و ساده‌تر است، اما برای شناختن میرعباسی به اندازه دو اثر قبلی انتخاب مهمی نیست.
- ۴.پیرمردی که داستان‌های عاشقانه می‌خواند (لوئیس سپولودا): اگر دنبال داستانی کوتاه و خوش‌خوانی، انتخاب خوبی است؛ شروع کم‌ریسک‌تری نسبت به مارکز دارد.
- ۵.گزارش یک مرگ (مارکز): کوتاه، فشرده و جنایی‌ـادبی؛ اگر حوصله رمان بلند نداری، این یکی را بردار.
به درد چه کسی می‌خورد
به کسی پیشنهادش می‌کنم که نثر ادبیِ جدی، فارسیِ پرداخت‌شده و ترجمه‌ای با شخصیت می‌خواهد؛ به کسی که فقط دنبال متن خیلی ساده و بی‌واسطه است نه، چون نثر میرعباسی گاهی عمداً ادبی و کمی سنگین‌تر می‌شود.
نوشته‌ینسترن