«کیومرث پارسای» مترجمی‌ست که با زبان روان و قصه‌گویش، راه ورود به دنیای نویسنده‌هایی مثل مارکز، ساراماگو و اشتاین‌بک را برای خواننده فارسی‌زبان هموارتر کرده
پارسای فقط منرجم انگلیسی نیست بله به زبان انگلیسی،فرانسه و اسپانیایی مسلط است اسپانیایی: بخش مهمی از کارنامه‌اش مربوط به ادبیات آمریکای لاتین است؛ مخصوصاً آثار گابریل گارسیا مارکز و ژوزه ساراماگو. برای نمونه، «صد سال تنهایی»، «عشق سال‌های وبا» و «پاییز پدرسالار» از ترجمه‌های او هستند.
- فرانسوی: آثاری مثل «بینوایان» از ویکتور هوگو در کارنامه‌اش دیده می‌شود.
- انگلیسی: آثاری از نویسندگانی مثل جان اشتاین‌بک و فئودور داستایفسکی نیز با ترجمه‌ی او منتشر شده‌اند.
به نظرم اگر بخواهیم خیلی ساده توصیفش کنیم، پارسای بیشتر مترجمِ رمان و ادبیات داستانیِ جدی و در عین حال خواندنی است. در کارنامه‌اش از «دون کیشوت» و «ابله» و «بینوایان» تا مارکز، ساراماگو و اشتاین‌بک دیده می‌شود. زبان ترجمه‌هایش معمولاً روان، مستقیم و قصه‌گو است؛ یعنی بیشتر از اینکه بخواهد نثر فارسی را خیلی ادیبانه و پرزرق‌وبرق کند، تلاش می‌کند خواننده را درگیر خود داستان نگه دارد. پارسای بیشتر «وفادار به مفهوم و فضای اثر» است تا «وفادار به تک‌تک ساختارهای زبان مبدأ»
از کجا شروع کنم
- ۱.اگر بخوام فقط یک کتاب برای شروع انتخاب کنم: «عشق سال‌های وبا».
- ۲.چون هم داستان‌محور و خواندنیه، هم فرصت خوبی می‌ده ببینی با لحن و فارسیِ پارسای ارتباط می‌گیری یا نه .
به درد چه کسی می‌خورد
ترجمه‌های کیومرث پارسای به درد کسی می‌خوره که رمان‌های بزرگ و داستان‌محور رو دوست داره و ترجیح می‌ده ترجمه‌ای روان و فارسی‌خوان داشته باشه؛ مخصوصاً اگر به ادبیات آمریکای لاتین، رمان‌های کلاسیک و داستان‌های پرجزئیات و شخصیت‌محور علاقه‌منده.
نوشته‌یمهدا