با زبانی ساده و خودمانی، عادت‌ها و تناقض‌های جامعه‌ی ایرانی را جلوی خودمان می‌گذارد و از ما می‌پرسد: «مشکل فقط دیگران‌اند؟»
چه می‌نویسد؟ بیشتر درباره‌ی جامعه‌ی ایران، رفتارهای اجتماعی، فرهنگ، عادت‌های روزمره و ضعف‌های جمعی می‌نویسد؛ نه با زبان دانشگاهی و پیچیده، بلکه با مثال‌هایی از زندگی معمولی. چه لحنی دارد؟ خودمانی، صریح، انتقادی و گاهی طنزآمیز. لحنش بیشتر شبیه گفت‌وگوی یک آدم باتجربه با توست تا یک متن خشک جامعه‌شناسی. خواندنش سخت است یا روان؟ خیلی روان است. اگر از جامعه‌شناسی دانشگاهی می‌ترسی، «جامعه‌شناسی خودمانی» دقیقاً برای شروع طراحی شده؛ البته نباید آن را جایگزین یک کتاب دانشگاهی جامعه‌شناسی دانست. چه چیزی از او با تو می‌ماند؟ این سؤال: «آیا خود من هم بخشی از همان مشکلی هستم که مدام از جامعه بابتش شکایت می‌کنم؟»
از کجا شروع کنم
- ۱.جامعه‌شناسی خودمانی: شروع قطعی؛ نراقی در آن به رفتارها و مشکلات اجتماعی ایرانی‌ها از زاویه‌ای ساده و انتقادی نگاه می‌کند.
- ۲.پی نکته‌هایی بر جامعه‌شناسی خودمانی: بعد از کتاب اول؛ ادامه و تکمیل همان بحث‌ها و مناسب وقتی است که با نگاه نراقی ارتباط گرفته باشی.
به درد چه کسی می‌خورد
آری، اگر: به جامعه و رفتار مردم ایران علاقه داری؛ دوست داری درباره‌ی مشکلات اجتماعی بدون زبان دانشگاهی بخوانی؛ از کتاب‌هایی که آدم را وادار به فکرکردن درباره‌ی رفتار خودش می‌کنند خوشت می‌آید؛ دنبال یک شروع ساده برای جامعه‌شناسی هستی.
نوشته‌ینسترن