«پینکتههایی بر جامعهشناسی خودمانی» دوباره همان آینه را جلویمان می‌گیرد و می‌پرسد: برای بهتر شدن جامعه، سهم خودِ ما دقیقاً چیست؟
نراقی دوباره سراغ رفتارها و عادت‌های اجتماعی ما می‌رود و تلاش می‌کند پشتِ مشکلاتی که در جامعه می‌بینیم، سهم فرهنگ، عادت‌های فردی و رفتار جمعی خودمان را بررسی کند. صمیمی، انتقادی، بی‌تعارف و کمی تلخ؛ اما لحنش همچنان ساده و قابل‌خواندن است و بیشتر شبیه گفت‌وگویی جدی با خودمان است تا یک متن دانشگاهی خشک. «اگر از وضعیت جامعه ناراضی‌ایم، خودمان در شکل گرفتن این وضعیت چه نقشی داریم؟»
سرفصل‌ها
- ادامه‌ی خودنگری: دوباره نگاه کردن به خودمان، نه فقط دیگران.
- رفتار جمعی: چرا بعضی رفتارها وقتی جمعی می‌شوند، شکل دیگری پیدا می‌کنند؟
- فرهنگ گفت‌وگو: چگونه حرف می‌زنیم، قضاوت می‌کنیم و به هم پاسخ می‌دهیم؟
- قانون و مسئولیت: رابطه‌ی ما با قانون و مسئولیت اجتماعی.
- منافع شخصی: وقتی «من» بر «ما» غلبه می‌کند.
- اعتماد و همکاری: چرا ساختن اعتماد اجتماعی دشوار است؟
- عادت‌های ریشه‌دار: رفتارهایی که آن‌قدر تکرار شده‌اند که طبیعی به نظر می‌رسند.
- خودانتقادی: پذیرفتن اینکه مشکل همیشه «دیگران» نیستند.
- تغییر: اگر قرار باشد چیزی بهتر شود، از کجا باید شروع کرد؟
به درد چه کسی می‌خورد
اگر جامعهشناسی خودمانی را خوانده‌ای و دوست داشتی، طبیعی است که سراغ این کتاب بروی. برای کسی هم که به فرهنگ و رفتار اجتماعی ایرانیان علاقه دارد، خواندنی است.
نوشته‌ینسترن