«(من) و (تو) و (او) می‌گذریم و نابود می‌شویم؛ هیچ‌چیز برجای نمی‌ماند؛ همه‌چیز تغییر می‌پذیرد؛ ولی کلمه می‌ماند؛ نقاشی می‌ماند.»
به انتخابِ نسترن
۷
«زیبایی اش آدم را مبهوت می‌کرد ولی آخر زیبایی که همه چیز نبود، زیبایی این تاوان را داشت -بی‌درنگ ظاهر می‌شد، تمام و کمال. زندگی را از حرکت بازمی‌داشت- آن را منجمد می‌کرد.»
به انتخابِ نسترن
۷

جملات کتاب «به سوی فانوس دریایی»

«(من) و (تو) و (او) می‌گذریم و نابود می‌شویم؛ هیچ‌چیز برجای نمی‌ماند؛ همه‌چیز تغییر می‌پذیرد؛ ولی کلمه می‌ماند؛ نقاشی می‌ماند.»
به انتخابِ نسترن
۷
«زیبایی اش آدم را مبهوت می‌کرد ولی آخر زیبایی که همه چیز نبود، زیبایی این تاوان را داشت -بی‌درنگ ظاهر می‌شد، تمام و کمال. زندگی را از حرکت بازمی‌داشت- آن را منجمد می‌کرد.»
به انتخابِ نسترن
۷