ابریشمک دارد صفحه را ورق میزند…
نوشتهی ویرجینیا وولف
«به سوی فانوس دریایی» بیشتر از آنکه داستانِ رفتن باشد، داستانِ فاصلههاست؛ فاصلهی میان آدمها، میان آنچه میخواهیم و آنچه زندگی برایمان باقی میگذارد. ویرجینیا وولف با سکوتها، خاطرهها و لحظههای کوچک، نشان میدهد که زمان چگونه آدمها را تغییر میدهد و فقدان چگونه جای خودش را در زندگی باز میکند. چیزی که از کتاب با من ماند، این بود: بعضی مقصدها مهم نیستند؛ آنچه ما را تغییر میدهد، راهیست که تا رسیدن به آنها طی میکنیم.
ساختهشده برای کتابخوانهای فارسیزبان