نظرها درباره‌ی «بوف کور»

«بوف کور» قصه‌ی تنهایی‌ست؛ تنهاییِ آدمی که میان خواب و بیداری، عشق و مرگ، و خاطره و خیال، خودش را گم کرده است. هدایت در جهانی تاریک، مرز واقعیت و توهم را آن‌قدر محو می‌کند که دیگر نمی‌دانی کدام تصویر بیرونی‌ست و کدام، ساخته‌ی ذهن. چیزی که از کتاب با من ماند، این بود: گاهی ترسناک‌ترین تاریکی، جایی نیست که چراغی در آن نیست؛ جایی‌ست که خودمان دیگر نمی‌توانیم از خودمان بیرون بیاییم.

فضای راز آلود و سنگینی داره.

من که اثار صادق هدایت رو واقعا دوست دارم

به نظر من راوی آدمیه که نمیتونه با جهان اطرافش ارتباط حقیقی برقرار کنه.اون یک تصویر ایدهآل از عشق، زیبایی و زندگی توی ذهنش ساخته اما هر بار که با واقعیت روبهرو میشه، ناامید میشه.آدم ممکنه بیشتر از اینکه زندانی جامعه باشه زندانی ذهن خودش باشه.اون مدام در خاطره، خیال، ترس و وسواس میچرخه و نمیتونه از اونها فرار کنه.

از نظر من یک شاهکار از ادبیات ایرانه.

برداشت من از نماد ها این بود :زن اثیری نماد عشق آرمانی ، زن لکاته نماد واقعیت دنیا و پیر مرد خنزر پنزری نماد مرگ یا تقدیره.

داستانش چون گاهی بدون هیجان و کمی گیج کننده هست ممکنه باب سلیقه همه نباشه.

در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می‌خورد و می‌تراشد

بوف کور روایتی تاریک از تنهایی، عشق، مرگ و فروپاشی ذهن است. داستانِ آدمی که آن‌قدر در دنیای درون خودش غرق شده که مرز میان واقعیت و خیال برایش از بین می‌رود.

تفکر نویسنده جدای از دیدگاهی هست که ما به زندگی داریم، تفکری تیره اما معنا دار.