«من از خودم فرار می کردم؛ خودی که مجبور بودم در این سفر باهاش همسفر باشم. اصلا نمی دونم این سفری بود با خودم به خودم یا از خودم به خودم؟»
۱
ابریشمک دارد صفحه را ورق می‌زند…
نوشتهی سیدایمان سرورپور
«اما انگار بودنت هرجا یه زمانی دارد و زمان بودنِ من،رو به پایان بود.»
«خیلی ها پیدا می شن اما دوباره در حرکت عقزبه های ساعت گم میشن.مراقب چیزی که پیدا کردی باش.»
«برو و به سفرت ادامه بده و بدون که در مسیر بودن مهمتر از خود مقصده»
«هیچ دیداری تصادفی نیست، و هیچ‌آشنایی ای همیشگی نیست.»
«در حقیقت هرگز نه دیر بوده و نه زود چرا که تنها حقیقت جهان همین لحظه است؛ اینجا و اکنون.»
«زمان چیزی بیشتر از یک توهم نیست و ما با توهم دیر شدن یا زود بودن، زندگی کردن رو فراموش کردیم.»
«شاید سخت اما روزی به این می رسی که باید یا همه چیز در صلح باشی و از هیچ چیز توقع نداشته باشی، این نقطه جایی برای آرامشه که هرکس فقط خودش می تونه بهش برسه.»
«آرامش، از عدم قضاوت خودت در مورد خودت و جهان بدست میاد.»
«این روزها فکر می کنم اقیانوس بیشتر از یک‌وال خوب نیاز به یک وال کامل داره که زندگی رو با همه خوبی ها و بدی هاش لمس کرده زاشه»
«شجاعت؛ برای من‌فهمیدن و درک ترس ها بود، یعنی مشاهده و پیدا کردن چرایی ترس ها، یعنی در نهایت پذیرش»
«چرا باید گذشته ای رو فراموش کنم که برای من‌درس های بزرگی داشته؟»
«چقدر به زندگی بدهکار بودم، چقدر زندگی به این زنده بودن بدهکار بودم.»
«برای رهایی از ترس حتما باید یک‌قدم به سمتش برداری تا آب شدن عظمت این کوه یخی رو ببینی.»
«حالا که زیبایی این‌تاریکی رو درک کردم، از روشنایی لذت بیشتری می برم»
«من اینجا،جایی میون آسمون، رها می کنم هرچیزی رو که زمانی منو رها نمی کرد.»
«مهم نیست که قهرمان یک شهر یا قهرمان کل اقیانوس ها باشی،چون تا زمانی که در قلب خودت، قهرمان خودت نباشی یا حداقل با چیزی که هستی به صلح نرسیده باشی، تمام این مدال ها بی فایده‌ست. جنگ اصلی اونجاست، صلح اصلی هم اونجاست و در نهایت کافیه قهرمان قلب خودت باشی.»
«گفت: "نترس، به قلبت گوش کن!ما همه بال داریم، بپر، وقتی بپری بال هات باز میشه، بهم اعنماد کن."»
«به نظرن قضاوت کشنده ترین اتفاق دریاست.ماهی ها از بی آبی نمی میرن یا اگرم بمیرن مرگ جسم یه اتفاقه، یه حادثه، اما ذره ذره توی قضاوت هاشون خفه می شن و می میرن»
«از کجا معلوم شاید گذشته با تمام خاطراتش خوابی بیشتر نبوده و آینده و تمام ترس هاش و امیدهاش چیزی جز یک توهم نباشه.تنها چیزط ک بهش میشه مطمئن بود، همین لحظه‌ست، همین حالا»
«فکر می کردم میشه از جایی جز خودم یرلی زخم های درونیم مرهم پیدا کنم دریغ از اینکه درد و درمان هردو یک جا هستن.»
«منو حبس تنهایی و سکوت نکن، من اگه حبس بشم به در و دیوار قلبت پنجه می کشم. با من باش، منی که تمام توام. اگه منو نشناسی، خودت رو نشناختی.»
«هر قطره جدا از دریا یک قطره‌ست ولی وقتی به دریا می ریزه دیگه نمی تونی پیداش کنی، دیگه میشه دریا. انگار برای دریا شدن باید هیچ بشی، باید در خودت حل بشی، باید تمام نقاط تاریک و روشن وجودت رو به یک‌میزان دوست داشته باشی.»
«هر کس برای یک بار هم ک شده باید به شهر خودش سفر کنه،شهری که در اون هیچ کس جز خودش نیست.»
«چیزی در وجود من تغییر کرده بود، یا بهتر بگم انگار چیزی درون من پیدا شده بود.»
«دیدنش کوتاه بود، شاید هم بلند، بلندتر از تمام سالهای زندگیم...»
«یادت نره نور از تیکه های شکسته قلبت واردمیشه. کی می دونه این قلب توست که به جهان نور میده یا خورشید؟»
«نگاهت رو ازجهان بیرون بردار و به خودت بدوز و با جهانت صلح کن.»
«هر زمانی که با خودت صلح کردی اپیفنی اتفاق میوفته.هیچ چیز در جهان اتفاقی نیست. اپیفنی؛تجلی و ظهور»
«یه جوری زندگی کن که بعدها به خودت بگی این زندگی رو با هیچ چیز نمی تونم عوض کنم.»
«خودت رو پیدا کن و در مسیر پیدا کردن، زندگی رو یاد بگیر.»
«انگار درد داشت اما غر نداشت.درد می کشید اما راضی بود. حس رضایت از درد؛ عجب حس فوق العاده ای!»
«بعضی وقت ها انقدر از گذشته راضی هستیم و بهش افتخار می کنیم و همه حا با خودمون حملش می کنیم که جوری روی شونه هامون سنگینی میکنه که اجازه رشد بیشتر بهمون نمیده. و بعضی وقت ها انقدر از گذشته متنفریم که مثل زنجیزی قفل شده به باله هامون به ما اجازه حرکت به سمت روزهای جدید رو نمیده.»
«بنظرم مرگ به ما جرات زندگی کردن میده.»
«شاید مثل آدم ها ما هم اونی که می گن نیستیم، اونی هستیم که باورش می کنیم و یا شاید دنیا انقدر بزرگه که ما اونی هستیم ک حتی خودمون هم نمی تونیم بزرگی و قدرتش رو باور کنیم.»
«قدیما فکر می کردم که تو دریا وقتی ماهی ها می جنگن، یکی پیروزه و یکی شکست میخوره اما امروز متوجه شدم جنگ اصلی اینجاست؛ درون افکار خودت. اینجا تو چه ببری چه ببازی، شکست خوردی.»
«یه وقت هایی یکی انقدر داد می زنه که حتی صدای خودش رو هم نمی شنوه.»
«کاری کن نور امید حتی برای یک‌روز در قلب من و ماهی هایی که به آزادی ایمان دارن، زنده بمونه.»
«لطفا برو و با رفتنت نور امید رو زنده نگه دار. جنگیدن همیشه بهترین کار نیست، اینحا اگر فرارکنی، شجاعت به خرج دادی.»
«برای موجوداتی که یاد گرفتن با ترس هاشون زندگی کنن فرار یعنی باقی موندن در همون ترس ها.»
«آگاهی چیزی نیست که بشه نادیده‌ش گرفت؛ می تونی جهان رو گول بزنی ولی خودت رو هرگز. وقتی بیدار میشی، هرچقدر هم سعی کنی خودت رو به خواب بزنی ، دیگه نمی شه، چون در خواب شدی.»
«ما می تونیم در درون خودمون غریب باشم وقتی نسبتی با روحمون و خواسته هاش نداریم.»
«هرکسی میتونه با خودش و رویاهاش خیلی غریبه باشه؛ حتی زمانی که هرروز صبح تا شب سخت کار میکنه و مدام خودش رو برای بدست آوردن خوشبختی به در و دیوار می‌کوبه.»
«می نوشتم؛ هیچ کس زیردست نیست، هیچ کس برده نیستو وظیفه نداره برای خواسته های دیگری کار کنه.»
«می نوشتم؛ درسته که زندان هستن ولی زندانی نیستن.»
«معلوم بود دلش میخواد به حرفهام امید داشته باشه، اما رها کردن یه سری باورها که تمام عمر باهاشون زندگی کردی به این راحتی ها هم نیست. در قدم اول باید بپذیری اشتباه کردی و خیلی ها این رو مساوی با هدر رفتن کل زندگیشون میدونن، در صورتی که ارزش دونستن و یک روز مسیر درست رو رفتن می تونه از هزار سالی که فقط گذشته، بیشتر باشه.»
«من چطور می تونستم به کسایی کمک کنم که از من کمک نمی خواستن؟»
«اسارت جزئی از هویت ماهی ها شده بود و به این هویت افتخار می کردن.»
«عجیب بود، سفره ماهی ها درد کشیدن رو آگاهانه و از روی ترس انتخاب کرده بودن.»
«صدای قلب موجودات برای من مهمتر از صدای تمجیدشون بود.»
«من از خودم فرار می کردم؛ خودی که مجبور بودم در این سفر باهاش همسفر باشم. اصلا نمی دونم این سفری بود با خودم به خودم یا از خودم به خودم؟»
«میتونی در شهر خودت غریب باشی و روزی کیلومترعا دورتر از خونه با موجود آشنایی ملاقات کنی»
«یک مکان در عین حال میتونه هم زیبا باشه هم زشت، هم دلگیر باشه هم دلگشا، هم ترسناک باشه هم امن و این بستگی به درون هرکس داره»
«چه فایده وقتی زندگیت رو به شکمِ سیر فروخته باشی!!!»
«شاید من تمام چیزهایی که گفتن و باور کردم، نیستم.»
«شاید حقیقت چیزی که دربازه خودم فکر‌میکنم نیست بلکه اون چیزیه که حتی نمی تونم فکرش رو بکنم.»
«من خودم رو سپرده بودم به تقدیر و کاری جز نگاه کردن نداشتم.»
«من هرروز خودم درون خودم اشتباهم روتازه نگه میداشتم مثل یک زخم که اجازه نمیدی زمان خوبش کنه؛ شروع میکنی باهاش ور رفتن و عمیق و عمیق ترش میکنی.»
«راست ترین جمله جهان اینه که تمام جهان در توست.»
«خودت رو ببین و بپذیر»
«صدایی در قلبم‌میگفت: "همین یک دروغ رو هم‌نگو، تو با این‌دروغ حهانی رو نابود می کنی،تمام جهانی که در توست."»
«این یکی از مهمترین چیزهایی بود که فهمیدم؛ دروغ صرف نظر از چیزی که در جهان بیرونی رقم میزنه آرامش رو از جهانت می دزده. هرچی دروغ بزرگتر و بیشتر،از دست رفتن آرامش هم‌بیشتر و عمیق‌تر»
«عذابی از من در من بود که در نمای بیرونم هیچ شکلی نداشت اما در درونم جنگی تمام عیار بود.»
«یک روز آزادی رو نفس کشیدن و رها شدن، ارزشش از پنجاه سال بردگی و نقاب های بی پایان که هویت حقیقیت رو ازت میگیره، هم قشنگتره هم هم با اززش تر.»
«دروغ یعنی گفتن چیزی که نیستی و باور کردنش.»
«میشه کوچکترین تلاشی برای بدست آوردن خواسته های خودت انجام ندی ولی از تمام توانت برای به زیر کشیدن دیگران استفاده کنی.»
«خرچنگ ها حاضر نبودن برای خودشون کاری انجام بدن. اما در مقابل تمام توانشون زو به کار می گرفتن تا کسی به سمت چیزی نره که اونا میخواستن و آرزوش رو داشتن.»
«من به سمت تحقق تصویری می رفتم که همیشه از خودم داشتم؛ یه وال قربانی، یه مظلوم، یه بدبخت.»
«چرا به قربانی بودن فکر کردم؟نمیدونم. شاید این حس همیشه با من بود، حس یک قربانی»
«شرایط هیچ وقت بلافاصله بعداز اولین حرکت بهتر نمیشه.شاید حتی در آغاز بدتر و بدتر هم بشه، این نشونه خوبیه، ققط باید ادامه داد.»
«شاید فاصله ها مهم نباشن و حس دوست داشتن در چشم به هم زدنی از هزاران کیلومتر آب سرد و گرم عبور کنه و بره اونجایی که باید بره؛»
«بیرون هرچی سروصدا بیشتر باشه، انگار قلبت از درون با بغضی نفس گیر، ساکت تره. انکار هرچی بیشتر به صداهای گمراه کننده بیرونی گوش بسپاری، کمتر صدای درونت به گوش می رسه.»
«هرچقدر تلاش کنی که محبوب تر باشی و جوری رفتار کنی که از بیرون همه دوست داشته باشن، انگار از درون تنها و تنهاتر میشی.انگار آروم آروم تبدیل به دو شخصیت میشی؛ یکی اونی که خودش رو به همه نشون میده، با اعتماد به نفس لبخند می زنه و قوی بنظر میرسه و دیگری اونی که در تنهایی خودش رو بغل میکنه و زخم هاش رو می شماره.انگار حد وسطی بین این دو وجود نداره.»
«آخ که چقدر از کلمه "بیشتر" بدم میومد. وقتی دنبال چیزی باشی حتما بدستش میاری اما وقتی دنبال کلمه "بیشتر" راه میوفتی دیگه هیچ پایانی وجود نداره چون همیشه یه "بیشتر"ی هست که آرامش رو از لحظه هات بگیره و تلاشت رو نابود کنه.»
«لازم نیست همیشه به همه جواب پس بدی، لازم نیست به همه چیز و همه کس اعتنا کنی.»
«یه جمله تو ذهنم می چرخه:"همیشه بیشتر بخواه اما هیچ وقت بیشتر رو نخواه"»
«اصلا کی تعیین می کنه درست و غلط چیه؟»
«چه اشکالی داره خودم باشم؟»
«چه تناقض جالبی بود.همیشه فکر میکردم دیده نشدن نباید زیاد حالب باشه.اینحا فهمیدم دیده نشدن و شنیده نشدن خیلی هم بد نیست و قضاوت نشدن در مورد چیزی که هستی می تونه خیلی هم فوق العاده باشه.»
«وقتی هیچ‌کدوم از اینها وجود نداشته باشه، اون موقع است که فرصت این رو پیدا می کنی تا با کسی تنها بشی که هیچ را گریزی از بودن باهاش نداری؛ خددت!»
«همیشه تنهایی من فرار از دیگران بود، اونم در جایی که برام آشنا بود. آشنای هرکس لزوما یک وال دیگه نیست، گاهی یک کتاب، یک خاطره یا حتی یک مکان، آشنای تو میشه و در کنارش دیگه تنها نیستی.»
«انگار یه چیزی بهم می گفت "هیچ"، "همه" است و این درست ترین راه زندگی توست.»
«میدونی؛ والی که میل پرواز داشته باشه، توی آب های تمام اقیانوس ها غرق میشه.»
«دلم میخواد بهشون بگم چقدرخاص و بی نظیرن،بکم چیزی رومیان هایاهوی شهر گم کردنکه خیلی باارزشه و اون چیزی نیست جز "خود" اونا»
«رویاهای من برای من ترسناک بودن، من از چیزی که میتونستم باشم می ترسیدم»
«گفت: "خودت رو به مسیر بسپار، خودش همه چیز رو بهت میگه، فقط بهش اعتماد کن. یادت نره یه جاهایی مسیر سخت و تاریکه و تو تنها هستی، اینجاها بیشتر به صدای قلبت گوش کن."»
«انگار سفر من باید از این نقطه شروع میشد؛ از تاریک ترین، سردترین و ساکت ترین جای جهانم.»
«به همه چیز مشکوکم و شاید شک شروع خوبی برای تغییر باشه.»
«می خواستم پنهان بشم ولی موضوع پنهان شدن از دیگران نبود، وقتی از خودت متنفر باشی جایی برای پنهان شدن نمیمونه.»
«میدونی؛ نور که باشه همه چیز هست،نور که نباشه فقط یک چیز به چشم میاد اونم تاریکی.»
«دقیقا در لحظه ای که تصور میکردم همه چیز در وخیم ترین حالت ممکن رو به نقطه پایان قرار داره، جهان من در حال تحول بود. نقطه ای که توش دست و پا می زدم نقطه پایان نبود بلکه آغازی بود برای همه چیز.»
«انگار همه چیز دست به دست هم می داد تا منو از همه چیزهایی که تو زندگیم دوست نداشتم و مثل یه دیوونه بهشون چسبیده بودم، رها کنه.»
«من از هرچیز و هرکس که حتی اتفاقی می خواست حالم رو بهتر کنه فراری بودم چون باور داشتم خوب شدنی در کار نیست»
ساختهشده برای کتابخوانهای فارسیزبان
© ۱۴۰۵، تمامی حقوق برای ابریشمک محفوظ است.