ابریشمک دارد صفحه را ورق می‌زند…
نوشته‌ی لئو تولستوی
«-تو آدم خوشبختی هستی. به هر چه دوست داری رسیده ای. -شاید برای این است که به آنچه دارم راضیم و غصهٔ چیزی را که ندارم نمی خورم.»
«-فرض کن زن داری و زنت را هم دوست داری و عاشق زن دیگری می شوی… -معذرت می خواهم، از اینجا دیگر هیچ حرفت را نمی فهمم. مثل این است که…این حرف تو برای من درست به همان اندازه عجیب و نامفهوم است که فرض کن وقتی اینجا خوب سیر شدیم از کنار دکان نانوایی رد که می شویم یک نان قندی بدزدیم.»
«هیچکس از ثروتی که نصیبش شده راضی نیست اما همه از هوشی که خدا بهشان داده خشنودند.»
«لوین از صدف بدش نمی آمد اما نان وپنیر را به آن ترجیح میداد»
««میبخشمت، اما نه از ته دل؛ چون از ته دل «بخشیدن، یعنی فراموش کردن، و من هرگز فراموش نمیکنم.»»
ساختهشده برای کتابخوانهای فارسیزبان
© ۱۴۰۵، تمامی حقوق برای ابریشمک محفوظ است.