جملات کتاب «طاعون»

«در کل مردم بیشتر خوب هستند تا بد؛اما کم یا زیاد نادان اند‌. همین است که فضیلت یا ننگ شمرده میشود. بدترین ننگ نادانی است. کسی که فکر میکند همه چیز را میداند پس خودش اجازه میدهد که روحش را بکشد. قاتل روح کور است و هیچ حقیقتی با عشق بدون روشن بینی وجود ندارد.»

«-رامبر انسان اندیشه نیست. +اندیشه است. از آن لحظه‌ای که از عشق رو گردان می‌شود، اندیشه‌ای است کوتاه. و ما دیگر لیاقت عشق را نداریم. تسلیم شویم دکتر، صبر کنیم که چنین لیاقتی را پیدا کنیم. و اگر واقعا ممکن نباشد، بی‌آنکه نقش قهرمان را بازی کنیم، به انتظار نجات عمومی باشیم. من، دور تر از این نمی‌روم.»

«-شما قادرید که از عشق بمیرید؟ +نمی‌دانم، اما گمان می‌کنم که حالا نه! -همین! روشن است که شما قادرید در راه یک اندیشه بمیرید. و من از آدم‌هایی که در راه اندیشه می‌میرند، خسته شده‌ام. من به قهرمانی عقیده ندارم، می‌دانم که آسان است. به این نتیجه رسیده‌ام که کشنده است. آنچه برای من جالب است این است که انسان زندگی کند و از آن چیزی که دوست دارد بمیرد.»

«حال می‌دانم که انسان لیاقت کارهای بزرگی را دارد. اما اگر لایق احساس بزرگی نباشد، برای من جالب نیست. تارو گفت: - می‌توان گفت که انسان لیاقت همه‌چیز را دارد. - نه قادر نیست که مدت درازی رنج بکشد یا خوشبخت باشد. پس به هیچ کار پرارزشی قادر نیست.»

«نومید کننده ترین ننگ ها، ننگ آن نادانی است که گمان می‌کند همه‌چیز را می‌داند و درنتیجه به خودش اجازه‌ی آدم کشی می‌دهد: روح قاتل کور است و هرگز نیکی حقیقی یا عشق زیبا بدون روشن‌بینی کافی وجود ندارد.»

«من تورا دوست داشتم. اما حالا خسته‌ام... از این که می‌روم خوشبخت نیستم. اما برای از سر گرفتن هم احتیاجی به خوشبخت بودن نیست.»

«در مدتی که همدیگر را دوست داشتیم می‌توانستیم بی‌گفتگو منظور هم را بفهمیم. اما انسان که همیشه عاشق نیست. در لحظات معینی می‌توانستم کلماتی پیدا کنم و بگویم که مانع رفتن او شوم. اما نتوانستم..»