نظرها درباره‌ی «مغازه خودکشی»

اینکه هر کسی که شاده و میخنده لزوما خوشحال نیست

به نظرم «مغازه خودکشی» ایده‌ی خیلی خلاقانه‌ای داره و فضای سیاه و شوخ‌طبعانه‌ش رو دوست داشتم. یه روایت عجیب و نمادینه که درباره‌ی امید و زندگی حرف می‌زنه. کوتاهه و راحت خونده می‌شه. تضاد بین فضای تاریک و طنزشم خیلی جذابه.

«مغازه خودکشی» داستانی عجیب و سیاه است که با طنز، از ناامیدی و مرگ حرف می‌زند؛ اما زیر این ظاهرِ شوخ، حرفش درباره‌ی زندگی‌ست. کتابی کوتاه و متفاوت که آرام‌آرام نشان می‌دهد حتی در تاریک‌ترین دنیاها هم می‌شود روزنه‌ای برای امید پیدا کرد. چیزی که از آن با من ماند، همین بود: گاهی برای دوباره دیدنِ زیبایی زندگی، فقط کافی‌ست نگاهت تغییر کند.

وقتی به اخد داستان میرسی اصلا باورت نمیشه که چنین اتفاقی ممکنه بیفته و کاملا تو شک میری. ارزش خوندن رو از نظر من داشت.

چرا به جای لعنت فرستادن به تاریکی یه چراغ روشن نمی‌کنی؟

چند سال پیش، کتاب صوتی مغازه خودکشی با صدای خانم شیرین سپه‌راد را گوش دادم، صدایش برایم بسیار شیرین و گوش‌نواز بود و همین، تجربه‌ی شنیدن کتاب را برایم لذت‌بخش‌تر می‌کرد. اما مدتی پیش متوجه شدم نسخه‌ای که آن زمان شنیده بودم کامل نبوده است. این بار سراغ نسخه‌ی کامل‌تر با صدای هوتن شکیبا و ترجمه‌ی آقای احسان کرم‌ویسی رفتم و دوباره همان جذابیت همیشگی داستان را تجربه کردم.

داستان روایتگر پسری است که در دلِ تاریکیِ خانواده‌اش، هنوز امید و عشق به زندگی را زنده نگه داشته. آلن ب ما می‌آموزد که زندگی با تمام رنج‌هایش، ارزش زیستن دارد. پایان کتاب برای من تلخ اما دوسداشتنی بود.

پایانش باعث شد قلبم بگیره و دلیلش رو هم نفهمیدم که چرا اینجوری شد! اگر نظری راجب پایانش دارید خوشحال میشم بگید بهم🌱 ولی باهمه ی اینها دوسش داشتم 🙂

اینکه خوش‌بین بودن، لزوماً به این معنی نیست که از رنج‌ها بی‌خبری؛ بلکه به این معنیه که تصمیم گرفتی با وجودِ همه‌یِ سیاهی‌ها، رنگ رو انتخاب کنی