«اسماعیل فصیح» نویسنده‌ای‌ست که از دل زندگی آدم‌های معمولی، قصه‌هایی تلخ، انسانی و عمیق بیرون می‌کشد.
اسماعیل فصیح از آن نویسنده‌هایی‌ست که قصه‌هایش بوی زندگی واقعی می‌دهند؛ آدم‌هایی معمولی، با تنهایی‌ها، شکست‌ها، عشق‌ها و زخم‌هایی که خیلی وقت‌ها شبیه خود ما هستند. نثرش ساده و روان است و بدون اینکه بخواهد داستان را پیچیده کند، آرام‌آرام وارد دنیای شخصیت‌ها می‌شود و تنهایی و دغدغه‌هایشان را به تصویر می‌کشد. فصیح بیشتر به خاطر رمان‌هایی مثل ثریا در اغما، زمستان ۶۲، دل کور، شهباز و جادو، و داستان جاوید شناخته می‌شود. بخش مهمی از جذابیت آثارش هم در همین فضای شهری و ملموسی‌ست که ساخته؛ فضایی که در آن تاریخ، جنگ، عشق، خانواده و زندگی روزمره در کنار هم قرار می‌گیرند. فصیح نویسنده‌ای‌ست که لازم نیست برای ارتباط گرفتن با داستان‌هایش دنبال اتفاقات عجیب باشی؛ کافی‌ست آدم‌هایش را بشناسی، چون خیلی وقت‌ها چیزی از خودت را میان زندگی آن‌ها پیدا می‌کنی.
از کجا شروع کنم
- ۱.برای شروع شاید ثریا در اغما بهتر باشه،داستانی در مورد جنگ خانواده ،عشق ،مهاجرت و تنهایی با فضایی تلخ
به درد چه کسی می‌خورد
آثار اسماعیل فصیح به درد کسی می‌خورد که رمان‌های واقع‌گرا و شخصیت‌محور را دوست دارد و به موضوعاتی مثل عشق، تنهایی، جنگ و زندگی اجتماعی آدم‌ها علاقه‌مند است.
نوشته‌یمهدا