هنر تمام‌قد زندگی کردن در لحظه است؛ اینکه هر دیدار، هر گفت‌وگو، هر فنجان چای و حتی یک غروب ساده را طوری ببینیم که انگار دیگر هرگز به همین شکل تکرار نمی شود.
چیزهایی که ازش می‌گیری: کمتر در گذشته و آینده زندگی کردن عمیق‌تر دیدن آدم‌ها و لحظه‌ها لذت بردن از چیزهای کوچک رها کردن کمال‌گرایی ساختن خاطره به‌جای فقط «گذراندن» روزها پذیرفتن اینکه بعضی لحظه‌ها قابل تکرار نیستند.
به درد چه کسی می‌خورد
به‌نظرم بیشتر به درد آدم‌هایی می‌خوره که می‌خوان از حالت «زندگی کردن برای بعداً» بیرون بیان. کسانی که زیاد در گذشته یا آینده‌اند و سخت می‌تونن از لحظه حال لذت ببرن.
نوشته‌یمهدیه
