سفری تاریک و وهم‌آلود به ذهن انسانی‌ست که میان عشق، تنهایی، مرگ و کابوس‌های خودش گرفتار شده است.
«بوف کور» داستان مردی‌ست که در تنهایی و انزوای خودش، گرفتار تصویر زنی مرموز و رؤیاهایی عجیب می‌شود؛ اما خیلی زود معلوم می‌شود که قرار نیست با یک داستان معمولی روبه‌رو باشیم. مرز میان خواب و بیداری، واقعیت و خیال، عشق و مرگ مدام در هم می‌ریزد.
هدایت در این کتاب بیشتر از اینکه بخواهد یک ماجرای مشخص را تعریف کند، وارد ذهن آشفته‌ی شخصیت اصلی می‌شود؛ ذهنی پر از ترس، تنهایی، وسواس و ناامیدی. فضای کتاب تاریک، وهم‌آلود، سنگین و گاهی کابوس‌گونه است.
نثر هدایت بسیار تصویری و متفاوت است و بعضی جمله‌ها واقعاً ماندگارند. با این حال، «بوف کور» کتابی نیست که بتوانی فقط به خاطر داستانش بخوانی؛ نمادها، تکرارها و فضای ذهنی آن بخش مهمی از تجربه‌ی خواندن هستند و ممکن است در اولین خواندن همه‌چیز کاملاً روشن نباشد.
به نظرم جذابیت اصلی کتاب همین است که بعد از تمام شدنش، هنوز نمی‌دانی دقیقاً چه چیزی واقعی بود و چه چیزی ساخته‌ی ذهن راوی؛ و شاید قرار هم نیست جواب مشخصی داشته باشی.
سرفصل‌ها
- تنهایی و انزوا
- مرگ و ترس از مرگ
- عشق و فقدان
- جنون و آشفتگی ذهن
- خواب و کابوس
- واقعیت و خیال
- زن مرموز و تصویر زن
- تکرار و وسواس
- بیگانگی با جامعه
- پوچی و ناامیدی
- هویت و خودشناسی
به درد چه کسی می‌خورد
«بوف کور» به درد کسی می‌خوره که رمان‌های تاریک، روان‌شناختی و نمادین رو دوست داره و از کتاب‌هایی که جواب همه‌چیز رو مستقیم به خواننده نمی‌دن و بیشتر ذهنش رو درگیر می‌کنن، لذت می‌بره. اگر دنبال یک داستان ساده و سرراست هستی، احتمالاً انتخاب راحتی نیست.
نوشته‌یمهدا