دختری از پرو

«عشق، آن‌طور که من تجربه‌اش کردم، یک بیماریِ مسری نبود؛ بلکه یک تقدیرِ ایستا در قلبِ بی‌قراری بود که مدام از سایه‌یِ خودش می‌گریخت. می‌توانی از همه چیز فرار کنی؛ از کشورها ازچهره‌ها و ازخاطراتی می‌خواهی فراموش کنی،اما نمی‌توانی ازآن نگاهی که تمام این نقاب‌ها را می‌شناسد، بگریزی. ما درنهایت، نه برایِ آن چیزی که هستیم،برایِ آن چیزی که درچشمِ کسی که عاشقمان است، دیده می‌شویم، محکوم به ماندن یا رفتنیم. گاهی عشق،نه یک پیوند،یک زندانِ اختیاری است که دیوارهایش را خودمان آجر به آجر با رویاهایمان چیده ایم»