دژاوو

«دیدنت آب دریا بود در کام کویر، هرچه بیشتر، تشنه‌تر. چشم هایت غزل بود و گیسوانت قصیده. حکایت دلدادگی من هم مثنوی هفتاد من بود، اما هر بار یکی از من ها برایت نیست می‌شد و میفهمیدم دیگر «این نه من است، نه من من است».»

«وای به روزی که قلبی سست و سرگردان سر راه کلمه بازی قرار گیرد و به آن دل ببازد. و وای تر روزی که قلبت سرچشمه کلمه‌های شاعرانه باشد که واژه های فرزندش به قلبی که برایش سروده شدند را نیابند. پروانه ! هستِ کلماتم از تو بود و حالا کلمه‌ هایی که «هیچ» نبودند، «هیچ» شدند.»

«سوداگرِ کلمه اند. با رشته ای از کلمه ها، چیزهایی را که خود باور ندارند، به باور دیگران مینشانند. بعضی ها فرعون کلمه اند و واژه های دیگر را به بندگی و بردگی میکشانند. بعضی ها کلمه فروش اند و گاهی حتی کلمه ها را به خودفروشی وا می‌دارند .»

«بعضی کلمه‌ها هم هستند اما نیستند . «هیچ» از آن جمله است. کلمه ای هم نیست اما هستِ همه کلمه‌ها از اوست و از همان «هیچ» بوده و خواهد بود. در آغاز هیچ نبود، کلمه بود و آن کلمه «خدا» بود .»

«بعضی کلمه‌ها شکوه دارند، حماسه اند، از ذهن تا زبان را سوار بر اسب شو‌کت اند.طنینشان در گوش میپیچد و آدم را به خود می آورد .»