مجموعه‌ای از قصه‌های ساده و عمیق درباره‌ی آدم‌هایی‌ست که در میان عشق، خاطره، فقدان و انتخاب، آرام‌آرام معنای زندگی را کشف می‌کنند.
«زندگی عزیز» مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه آلیس مونرو است؛ داستان‌هایی درباره‌ی آدم‌هایی معمولی که در ظاهر اتفاق خاصی برایشان نمی‌افتد، اما در زندگی درونی‌شان پر از عشق، حسرت، انتخاب، تنهایی و خاطره است.
مونرو به جای اتفاق‌های بزرگ، روی جزئیات کوچک زندگی تمرکز می‌کند؛ یک رابطه، یک تصمیم، یک دیدار یا حتی یک خاطره‌ی قدیمی می‌تواند مسیر زندگی یک آدم را تغییر دهد. شخصیت‌ها کاملاً انسانی‌اند؛ نه خوبِ مطلق‌اند و نه بدِ مطلق، و همین باعث می‌شود خیلی راحت بتوانی خودت یا آدم‌های اطرافت را در آن‌ها پیدا کنی.
فضای داستان‌ها آرام، واقع‌گرایانه، گاهی تلخ و بسیار انسانی است. نثر مونرو ساده به نظر می‌رسد، اما پشت این سادگی، لایه‌های روان‌شناختی زیادی وجود دارد و بعضی داستان‌ها بعد از تمام شدن تازه شروع می‌کنند به ماندن در ذهن.
به نظرم «زندگی عزیز» بیشتر از اینکه درباره‌ی اتفاقات عجیب باشد، درباره‌ی همان چیزهایی‌ست که شاید در زندگی روزمره ساده از کنارشان رد شویم، اما بعدها می‌فهمیم چقدر مهم بوده‌اند.
به درد چه کسی می‌خورد
به درد کسی می‌خوره که داستان‌های کوتاه، واقع‌گرایانه و شخصیت‌محور رو دوست داره و از روایت‌هایی لذت می‌بره که اتفاقات بزرگ ندارن، اما احساسات و جزئیات زندگی آدم‌ها رو خیلی عمیق نشون می‌دن.
نوشته‌یمهدا