یادمان می‌دهد که برای عبور از غم، همیشه لازم نیست حالمان را خوب کنیم؛ گاهی باید اجازه بدهیم دردش را زندگی کنیم.
کتابی درباره‌ی سوگ، فقدان و مواجهه با دردهای عاطفی‌ست؛ کتابی که برخلاف بسیاری از آثار خودیاری، تلاش نمی‌کند سریع به ما بگوید چطور غمگین نباشیم یا حالمان را خوب کنیم. مگان دیواین از این ایده شروع می‌کند که رنج بخشی طبیعی از زندگی است و قرار نیست همیشه آن را برطرف کنیم.
نویسنده با تکیه بر تجربه‌ی شخصی خودش از فقدان و همچنین تجربه‌های درمانی، درباره‌ی این صحبت می‌کند که چرا جامعه معمولاً از ما می‌خواهد خیلی زود به زندگی عادی برگردیم و چرا گاهی تلاش برای «خوب شدن» می‌تواند خودِ فرایند سوگواری را سخت‌تر کند.
کتاب فقط درباره‌ی مرگ عزیزان نیست؛ درباره‌ی هر نوع فقدان و تغییری است که زندگی ما را از چیزی که قبلاً بوده جدا می‌کند؛ از پایان یک رابطه گرفته تا از دست دادن شغل، سلامت، رویا یا تصویری که از اینده داشتیم.
سرفصل‌ها
- سوگ و فقدان
- پذیرش درد و رنج
- مرگ و دلتنگی
- پایان رابطه‌ها
- احساسات و سرکوب آن‌ها
- تنهایی
- همدلی با خود
- حمایت از فرد داغدار
- بازسازی زندگی بعد از فقدان
- معنای عشق و وابستگی
- فشار اجتماعی برای «خوب بودن»
- ادامه دادن بدون فراموش کردن
به درد چه کسی می‌خورد
به درد کسی می‌خوره که با فقدان، سوگ یا یک دوره‌ی سخت عاطفی روبه‌رو شده و دنبال کتابی‌ست که به جای نصیحت و مثبت‌اندیشی اجباری، اجازه بدهد احساساتش را همان‌طور که هستند ببیند. همچنین برای کسی مناسبه که می‌خواد یاد بگیره چطور کنار آدمی که رنج می‌کشه بایسته.
نوشته‌یمهدا