نقد و بررسی کتاب

شاهکار ادبی واقعی در بطن این کتاب (ترجمه به‌آذین) با عنوان نمایشنامه به نمایش گذاشته شده.

اینکه زندگی، نه در نقشه‌هایِ بزرگ و ایده‌آل‌گرایانه و کمال گرایانه، بلکه در واقعیت‌هایِ پیش‌پا‌افتاده و گاهی تلخِ روزمره جریان داره

اولین چیزی که توی این کتاب نظر منو جلب کرد تضاد شخصیت اول داستان با شخصیت اول کتاب «هملت» بود، دو شاهکار که در تضاد باهم نوشته شدن.

اینکه اکثر موانع و دیوارهایی که مقابل آدم هست،از ترس های درونی و جمعی ساخته شدن، اگر بتونیم نگاه متفاوت و جسورانه داشته باشیم، میتونیم از مرزها عبور کنیم ، و متفاوت زندگی کنیم

اینکه حتی اگر جهان همه ی معناهای پیشروی و حرکت رو هم از من بگیره،من می‌تونم معنا رو درون خودم خلق یا پیدا کنم.

اینکه رو به رو شدن با یه حقیقت زشت و کریه، خیلی بهتر از زندگی کردن تو یه دروغِ زیباست شاید سخت بگذره ولی میگذره و شفابخش تر از دروغه.

اینکه اگر تو شخصی باشی که می‌بینی و می‌فهمی، وقتی حقیقتِ زشتِ جهان را ببینی، دیگه نمی‌تونی وانمود کنی که کوری. این مسئولیتِ دیدن، دردناکه ولی تورو متمایز میکنه و مسئول. دیگه اینکه تو اوج تاریکی و سیاهی و پلیدی هم تنها راه نجات انسان حفظ پیوند انسانی با دیگرانه.

اینکه شاید هر دیداری، هر صحبتی و هر لحظه‌ای که با کسی میگدرونم، می‌تونه آخرینش باشه اینکه سعی کنم برای امروز و حال زندگی کنم.

حسرتِ زیبا

زجری که مردم ایران مخصوصن جنوبی ها در زمان جنگ کشیدن و مسیولیت پذیریشون در برابر بی خیالی مسیولان‌ کشورم

فرش اصفهان که توی اتاق بیمارستان پهن بود و نیچه بستری شد !