هوشنگ ابتهاج

«شبم از بی ستارگی شب گور * در دلم پرتو ستاره دور✨»

«من آن صبحم که ناگاهان چو آتش در شب افتادم* بیا ای چشم روشن بین که‌خورشیدی عجب زادم* چو از هر ذره ی من آفتابی نو به چرخ آمد * چه باک از آتش دوران که خواهد داد بر بادم* تنم افتاده خونین زیر این آوار شب اما* دری زین دخمه سوی خانه خورشید بگشادم*»

«اَلا ای صبح آزادی به یادآور در آن شادی* که از این شب های ناباور منت آواز میدانم*»

«ای دستت برده در دل و دینم چه میکنی* جانم بسوختی و هنوزت کم است این»

«شب های ملال آور پاییز است*هنگام غزل های غم انگیز است * گویی همه غم های جهان امشب* در زاری این بارش یک ریز است * ای مرغ سحر ! ناله به دل بشکن* هنگامه آواز شب آویز است»