پرسه
جملات و نقل‌قول‌های کتاب
اینجا تازه‌ترین برگک‌هاست: جمله‌هایی که کتاب‌خوان‌های ابریشمک هنگامِ خواندن برداشته‌اند و بعد از داوری منتشر شده‌اند. روی نامِ هر کتاب برو تا همه‌ی جمله‌ها، نظرها و امتیازهای همان کتاب را ببینی.
«آدم وقتی که کسی در انتظارش هست به این سادگی نمی‌میرد.»
از «سوءتفاهم، آلبر کامو»، به انتخابِ رویا
«فراموش نکن که من همانم که پیش تو مانده‌ام و او همان است که رفته بود.»
از «سوءتفاهم، آلبر کامو»، به انتخابِ «اما خیلی نادر است که یک آدم پولدار تنها باشد.»
از «سوءتفاهم، آلبر کامو»، به انتخابِ «هیچ روحی به طور کامل جانی نیست و بدترین جنایتکاران هم ساعاتی را می‌شناسند که در آن خلع سلاح می‌شوند.»
از «سوءتفاهم، آلبر کامو»، به انتخابِ «من فقط مشتاق آرامشم. مشتاق اندکی فراموشی»
از «سوءتفاهم، آلبر کامو»، به انتخابِ «یافتن کلماتی که جدایی می‌افکند خیلی آسان‌تر از یافتن کلماتی است که پیوند می‌دهد و جمع و جور می‌کند.»
از «سوءتفاهم، آلبر کامو»، به انتخابِ «به همان اندازه که من خودم از دست می‌روم، امیدهایم نیز تباه می‌شود.»
از «سوءتفاهم، آلبر کامو»، به انتخابِ «بنظر می رسد، آزادی به عنوان یکی از مسلمات هستی، نقطه مقابل مرگ است.در حالی که از مرگ وحشت داریم اما آزادی را آشکارا مثبت در نظر می گیریم»
از «دژخیم عشق (و چند داستان روان‌درمانی دیگر)، اروین د. یالوم»، به انتخابِ سعیده
«هرچند مرگ مارا از نظر جسمی مادی نابود می کند، اما "تفکر" درباره مرگ مارا نجات می دهد.»
از «دژخیم عشق (و چند داستان روان‌درمانی دیگر)، اروین د. یالوم»، به انتخابِ «وودی آلن:"من از مرگ نمیترسم، فقط وقتی مرگ فرا می رسد نمی خواهم آنجا باشم"»
از «دژخیم عشق (و چند داستان روان‌درمانی دیگر)، اروین د. یالوم»، به انتخابِ «در میان حقایق زندگی مرگ بدیهی ترین و آشکارترین امرشهودی است...و در جوهر هر فرد تضادی دائمی بین آرزوی ادامه حیات و آگاهی از مرگ حتمی وحود دارد.»
از «دژخیم عشق (و چند داستان روان‌درمانی دیگر)، اروین د. یالوم»، به انتخابِ «عاشق شو جسپر. هیچ لذتی بالاتر از عشق نیست! لذت؟ یعنی یه چیزی مثل یه وان پر از آب داغ توی زمستون؟ آره دیگه چی؟ احساس می‌کنی زنده‌ای، با تمام وجودت زندگی رو حس می‌کنی.»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «هنگام سقوط تنها چیزی که می‌توانی دستت را بهش بند کنی وجود خودت است.»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «وقتی از دنیا کنار می‌کشی دنیا هم به همان اندازه از تو کنار می‌کشد.»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «خب اگر زندگی یک هدیه باشد چی؟ تاحالا هیچ هدیه‌ای را پس نداده‌اید؟ چیز جدیدی نیست.»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «ولی نمیشود با تفکر مثبت مرگ را تاراند؛ مثل این می‌ماند که با خودت فکر کنی: خورشید از غرب طلوع خواهد کرد. از غرب، از غرب هیچ ثمری ندارد...»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «ساده است زندگی مطابق نظر دنیا، ساده است در انزوا زندگی کردن مطابق میل شخصی ولی مرد بزرگ کسی است که: در میانه‌ی جمع قادر است از استقلال و تنهایی‌اش لذت ببرد...!»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «اما به گمانم غیر طبیعی نبود. اصلا عشق اول همین است. آنچه اتفاق می‌افتد از این قرار است یکی را می‌بینی وعاشقش می‌شوی و فورا یک حفره درونت سرباز می‌کند و به دردت می‌آورد. این حفره همیشه آنجا می‌ماند. اما متوجه آن نیستی تا آنکه یکی از راه می‌رسد و آن را پر می‌کند و بعد با محتویات حفره می‌زند به چاک.»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «مَن چیزی جز شانس نداشتم.جوان تر از آن بودم که از پیری بمیرم و پیرتر از آن که جزء آمار مرگ ومیر نوزادان به حساب بیایم.این وسط گیر کرده بودم. در دوره وحشتناکی از زمان که آدمها چاره ای ندارند جز نفس کشیدن..»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «چخوف اعتقاد داشت اگه به آدمها نشون بدی چجور موجودی هستن بهتر میشن. فکر نکنم حرفش درست باشه. فقط باعث میشه غمگین تر و تنهاتر بشن.»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «هر کس که ادعا می کند یکی از دوستانش در طول سال ها هیچ تغییری نکرده، فرق نقاب و چهره واقعی را نمی فهمد...»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «نه این که با بدبختی مشکلی داشته باشم چون می دانم تا آخر عمر دست از سرم بر نمی دارد فقط نمی خواهم مشکلات آینده ام از جنس مشکلات فعلی ام باشند. امیدوارم بتوانم هر سالم را با یک مصیبت وحشتناک متفاوت به یاد بیاورم.»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «حس کردم چیزی که باعث می‌شود انسان دیوانه شود فقط تنهایی و رنج نیست، بلکه بودن در وحشتی دائمی است.»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «قبول ، نمی شود برای خوشبختی در زندگی برنامه ریزی کرد ، ولی این امکان وجود دارد که بعضی اقدامات را برای جلوگیری از بدبختی انجام داد...»
از «جزء از کل، استیو تولتز»، به انتخابِ مهدا «و تنهایی عجیب چشمهایش بیشتر از زیبایی‌اش مجذوبم کرد.»
از «مرشد و مارگریتا، میخائیل بولگاکف»، به انتخابِ مهدا «هرگز نباید از کسی چیزی بخواهی، هرگز. مخصوصاََ از آنهایی که از تو قدرتمندترند. اینگونه افراد به دلخواه خودشان پیشنهاد کمک می‌کنند..»
از «مرشد و مارگریتا، میخائیل بولگاکف»، به انتخابِ مهدا «ولی عاشق واقعی کسی‌ست که در سرنوشت معشوقش شریک باشد.»
از «مرشد و مارگریتا، میخائیل بولگاکف»، به انتخابِ مهدا «اگر ابلیسی وجود داشته باشد همیشه به خاطر سجده نکردنش به انسان، براش احترام قائل بودم. بگذریم اون چیزی که باید بهش سجده می کرد انسان بود، همین که نافرمانی کرد و مثل بقیه کاری رو به اجبار انجام نداد قابل تقدیره.»
از «مرشد و مارگریتا، میخائیل بولگاکف»، به انتخابِ مهدا «می‌دانید آتشی که زیر خاکستر می‌ماند چه دوام و ثباتی دارد؟ عشق پنهانی، عشقی که انسان جرات نمی‌کند درباره آن گفتگو کند، به زبان بیاورد درون آدم را می‌خورد و می‌سوزاند و آخرش مانند نقره گداخته شفاف و صیقلی می‌شود.»
از «چشمهایش، بزرگ علوی»، به انتخابِ مهدا «حتما نباید کسی پدرت را کشته باشد تا تو از او بیزار باشی. آدم‌هایی یافت می‌شوند که راه رفتنشان، گفتنشان، نگاهشان و حتی لبخندشان در تو بیزاری می‌رویاند.»
از «جای خالی سلوچ، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ مهدا «تنبل نشده بود. خسته بود. یکجور خستگی یکنواخت. دلش بَر پا نبود...»
از «جای خالی سلوچ، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ مهدا «آدم هوس چیزهایی که مزه‌اش را نچشیده هرگز نمی‌کند، ولی بعد از اینکه یک بار مزه‌ی نعمتی را چشید آن‌وقت دیگر محرومیت از آن مشکل است. برای اینکه آن‌وقت آدم خود را به داشتن آن نعمت ذیحق می‌داند»
از «بابا لنگ‌دراز، جین وبستر»، به انتخابِ آرزو
«بعضی‌ها زندگی نمی‌کنند، مسابقه‌ی دو گذاشته‌اند، می‌‌خواهند به هدفی که در افق دوردست است برسند و درحالی‌که نفسشان به شماره افتاده می‌‌دوند و زیبایی‌های اطراف خود را نمی‌بینند.»
از «بابا لنگ‌دراز، جین وبستر»، به انتخابِ «احساسات ما دکمه کنترل ندلرند که با فشار دادنش مجموعه احساسات مورد نظرمان را روشن و خاموش کنیم»
از «چرا تا به حال کسی این‌ها را به من نگفته بود؟»، به انتخابِ «زمانی که وقتمان را با افکارمنفی سپری می کنیم، احتمال دارد احساس بدخلقی کنیم. اما همین احساس بدخلقی ما را به سمت افکار منفی بیشتر سوق داده و آسیب پذیرترمان می کند.»
از «چرا تا به حال کسی این‌ها را به من نگفته بود؟»، به انتخابِ «شاید تمام زندگی‌ام آن‌طور که باید، نبوده است؟»
از «مرگ ایوان ایلیچ، لئو تولستوی»، به انتخابِ حنانه
«فیلسوف در حقیقت یعنی دوستدار خرد.»
از «دنیای سوفی: داستانی درباره تاریخ فلسفه، یوستین گوردر»، به انتخابِ اسما
«احمقانه‌ترین کار آن است که در مورد چیزی که مطلقاً هیچ نمی‌دانیم طوری رفتار کنیم که گویی همه چیز می‌دانیم.»
از «دنیای سوفی: داستانی درباره تاریخ فلسفه، یوستین گوردر»، به انتخابِ «… پس لابد جامعه است که تصمیم می‌گیرد من و شما چه می‌توانیم بکنیم و چه نمی‌توانیم.»
از «دنیای سوفی: داستانی درباره تاریخ فلسفه، یوستین گوردر»، به انتخابِ «من هیتکلیفم! او همیشه در ذهن من است؛ نه به‌عنوان یک لذت، بلکه به‌عنوان خودِ وجودم»
از «بلندی‌های بادگیر، امیلی برونته»، به انتخابِ عاطفه
«هرچه روح ما از هر چیزی ساخته شده باشد، روح او و من از یک جنس‌اند.»
از «بلندی‌های بادگیر، امیلی برونته»، به انتخابِ «بصیرت حقیقی از درون می‌جوشد.»
از «دنیای سوفی: داستانی درباره تاریخ فلسفه، یوستین گوردر»، به انتخابِ «…هر کس که بداند که نداند از همه داناتر است…»
از «دنیای سوفی: داستانی درباره تاریخ فلسفه، یوستین گوردر»، به انتخابِ «شب خوبیش این است که همه چیز توش گم می‌شود و بدی‌اش این است که بعضی چیزها که توی روز دیده نمی‌شدند، توی کله‌ی آدمیزاد بزرگ می‌شود.»
از «بیوه‌کشی، یوسف علیخانی»، به انتخابِ «جنایت؟ کدام جنایت؟ اینکه شپش پلید مضری را، یعنی پیرزن نزول‌خواری را که به درد هیچ کس نمی‌خورد و از کشتن‌اش چهل گناه بخشوده می‌شود، نابود کرده‌ام، آدمی را که شیره نیازمندان را کشیده بود، این جنایت است؟»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا «می‌دانی چه چیز بیشتر دل آدم را می‌سوزاند؟ اینکه آنها دروغ می‌گویند که مهم نیست. از آن می‌سوزم که دروغ می‌گویند و بعد به دروغ خودشان هم تعظیم می‌کنند! »
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا 
«او تشنه‌ی مصیبت است و منتظر است تا به جای کسی رنجی را تحمل کند.»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا «دروغ را به سبک خود گفتن، بهتر از حقیقتی است به تقلید دیگری! در مورد اول تو انسانی و در مورد دوم تو فقط مانند طوطی هستی! حقیقت ازبین نخواهد رفت، اما پدر زندگی را ممکن است درآوَرد.»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا «كشيش؟ لازم نيست من گناهى ندارم! خداوند بدون كشيش هم بايد ببخشايد. خودش می‌داند چقدر رنج برده‌ام! اگر هم نبخشد، مهم نيست...»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا «واقعاً چه چاهی توانسته‌اند بکنند! و از وجود آن استفاده می‌برند! البته استفاده می‌برند! و عادت هم کرده‌اند. کمی گریستند و حالا خو گرفته‌اند. آدمیزاد پست به همه چیز عادت می‌کند.»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا «آدم در کشور خودش راحت‌تر است. اینجا دستِ کم می‌تواند دیگران را عامل همه‌ی ناراحتی‌هایش بشمارد و خودش را تبرئه کند.»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا «متوجه خیلی چیزها نمی‌شد و به هیچ وجه هم مایل نبود متوجه بشود. گویی چشم بسته زندگی می‌کرد. دیدن برایش رنج آور و غیر قابل تحمل بود.»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا «فراتر رفتن از اخلاق، مساوی است با فراتر رفتن از انسان و فراتر رفتن از انسانیت، به معنای خدا شدن است، اما و هزار اما.... انسان تاب و تحمل خدا شدن را ندارد. زیرا فرا انسان شدن به معنای انکار خداست و انکار خدا به معنای انکار بودن خویش است.»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا «توهین‌هایی وجود دارد که با تمام حسن نیت نمیشود آن را فراموش کرد. هر امری حدی دارد که گذشتن از آن خطرناک است زیرا یک‌بار که قدم از آن فراتر نهاده شد، بازگشت غیر ممکن می‌شود.»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا «"انسان بی غیرت است، به همه چیز عادت می کند"»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا «او اصلاً از جنس آدم‌های ذلیل نبود؛ روزگار ممکن بود او را به کلی خرد کند، اما واداشتنِ او به ذلت اخلاقی، یعنی مرعوب ساختنِ او و درهم شکستنِ اراده‌اش، غیرممکن بود.»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا ««من از آنها نیستم که زیرِ بارِ حرفِ زور بروم. مرامم همین است. چون معتقدم حرفِ زور شنیدن یعنی آب به آسیابِ استبداد ریختن»»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا ««هیچ می‌دانید آقا، هیچ می‌دانید پناهی نداشتن یعنی چه؟ چون هر آدمی دست کم باید جایی داشته باشد که به آن پناه ببرد.»»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ مهدا