حکایت عشقی بی‌قاف، بی‌شین، بی‌نقطه: مجموعه داستان کوتاه

«حکایت عشقی بی‌قاف، بی‌شین، بی‌نقطه» مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه مصطفی مستور است؛ داستان‌هایی درباره‌ی آدم‌هایی معمولی که درگیر عشق، تنهایی، دلتنگی، ایمان، مرگ و معنای زندگی هستند.

مستور در این کتاب هم مثل بسیاری از آثارش، سراغ اتفاق‌های خیلی بزرگ نمی‌رود؛ بیشتر به لحظه‌های ساده و روابط انسانی توجه می‌کند. آدم‌هایی که عاشق می‌شوند، از دست می‌دهند، شک می‌کنند و گاهی در میان زندگی روزمره، با سؤال‌هایی جدی درباره‌ی خودشان و زندگی روبه‌رو می‌شوند.

حال‌وهوای کتاب آرام، صمیمی، احساسی و گاهی تلخ است. بعضی داستان‌ها حس دلتنگی و تنهایی دارند و بعضی دیگر بیشتر به عشق و ایمان نزدیک می‌شوند. در بیشترشان یک فضای درون‌گرایانه وجود دارد؛ انگار بیشتر از اینکه قرار باشد اتفاقی بیرونی بیفتد، باید وارد ذهن و احساس شخصیت‌ها شوی.

نثر مستور ساده، روان و کم‌حرف است. خبری از توصیف‌های سنگین یا زبان پیچیده نیست و داستان‌ها را می‌توان نسبتاً سریع خواند. با این حال، بعضی جمله‌ها و پایان‌ها باعث می‌شوند بعد از تمام کردن داستان، کمی مکث کنی و به چیزی که خوانده‌ای فکر کنی.

از نظر سختی، کتاب نسبتاً آسان و خوش‌خوانی است و برای شروع آشنایی با مستور هم انتخاب بدی نیست. چیزی که ممکن است برای بعضی خواننده‌ها چالش‌برانگیز باشد، بیشتر فضای ذهنی و پرسش‌های فلسفی و معنوی داستان‌هاست، نه زبان کتاب. به نظرم «حکایت عشقی بی‌قاف، بی‌شین، بی‌نقطه» بیشتر از اینکه درباره‌ی عشق‌های بزرگ و رؤیایی باشد، درباره‌ی آدم‌هایی‌ست که در میان تنهایی‌ها و تردیدهایشان، سعی می‌کنند معنای دوست داشتن و زندگی را پیدا کنند.